การกองกำลังของชื่อจุนเจ่อ พวกเรายึดได้สิ่งของที่ดีบางอย่าง”“ของที่ดีอันใด?” จั่วม่อคึกคักขึ้นมาทันที รีบถามอย่างรวดเร็ว“ต้นเหอเถาอัสนีคำรนระดับสี่ที่เติบโตเต็มที่แล้ว ผลของมันใกล้สุกเต็มแก่ชื่อจุนเจ่อคอยเฝั้ามันไว้ตลอดเวลา แต่สุดท้ายตกอยู่ในมือเรา” กงซุนชากล่าวด้วยรอยยิ้มเอียงอาย“เหอเถาอัสนีคำรน! ระดับสี่!” จั่วม่อตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้างเห็นศิษย์พี่น้ำลายไหลย้อย กงซุนชาหัวร่อคิกคัก “ไม่ผิด”สีหน้าของศิษย์พี่เวลานี้สดใสยิ่ง! กงซุนชากลั้นหัวร่อจั่วม่อรีบแล่นไปยังถ้ำภูเขาของชื่อจุนเจ่อทันที สถานที่แห่งนี้ถูกเฝั้าระวังไว้อย่างแน่นหนา กงซุนชาเห็นได้ชัดว่ารู้คุณค่าของเหอเถาอัสนีคำรนระดับสี่ นี่เป็นสมบัติที่ประเมินค่ามิได้ต้นเหอเถาอัสนีคำรนต้นนี้ไม่มีอันใดโดดเด่นสะดุดตา สูงเท่าสองช่วงตัวคน ด้านบนเต็มไปด้วยผลเหอเถาสีเขียวสด ผิวนอกของผลเหล่านี้ปกคลุมด้วยจุดสีเงินประปรายไม่มีปราณธรรมชาติหนาแน่น ไม่มีแสงเจิดจ้าบาดตา ต้นไม้นี้ธรรมดาสามัญถึงที่สุดยากที่ผู้คนจะเชื่อมโยงต้นไม้นี้เข้ากับต้นเหอเถาอัสนีคำรนระดับสี่ได้“ชื่อจุนเจ่อผู้นี้นับว่ามีสายตาที่ดีอยู่บ้างจริงๆ! คนทั่วไปไม่มีทางรู้จักต้นไม้นี้” จั่วม่อจ้องมองผลไม้สีเขียวประกายเงินที่ปกคลุมไปทั่วทั้งต้นตาเป็นมัน“ตอนนี้ ทั้งหมดเป็นของเรา” กงซุนชาไม่ได้มีความเข้าใจลึกซึ้งในคุณค่าของเหอเถาอัสนีคำรน มันเพียงล่วงรู้แค่ว่าของสิ่งนี้หายากและมีราคาแพงมากส
