ำหรับสิ่งของหายากและราคาแพง ศิษย์พี่จั่วม่อมักจะสนอกสนใจเป็นพิเศษ ตัวมันเองก็เบิกบานใจยิ่ง ค่าใช้จ่ายประจำวันของแผนฝึกอบรมของมัน ไม่มีผู้ใดทราบกระจ่างไปกว่ามันอีก ตอนนี้สามารถหารายได้ชดเชยให้แก่ศิษย์พี่บ้าง นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีกงซุนชาเพิ่งจะได้ลิ้มรสหอมหวาน ในใจถึงกับครุ่นคิด ใช่ถึงเวลาที่เหมาะสมในการเร่งสร้างรายได้หรือไม่?เพียะ ผลแก่ผลหนึ่งร่วงหล่นลงจากกิ่งไม้จั่วม่อรีบยื่นมือออกไปทันควัน ผลเหอเถาร่วงลงบนมือของมัน มันค่อยๆ ใช้ฝั่ามือลูบไล้อย่างแผ่วเบา เปิดผิวเปลือกและเนื้อผลไม้ออก เผยให้เห็นเม็ดเหอเถาสีเงินประกายที่อยู่ภายในนี่คือเม็ดเหอเถาอัสนีคำรนที่มีชื่อกระเดื่องดัง!จั่วม่อยกเหอเถาอัสนีคำรนขึ้นมาส่องดูตรงหน้า ดวงตาเคลิบเคลิ้มมึนเมาเหอเถาอัสนีคำรนมีขนาดเล็กกว่าผลเหอเถาปกติอยู่เล็กน้อย รูปลักษณ์คล้ายทำจากโลหะเงินบริสุทธิ์ ถือไว้ในมือรู้สึกหนักมาก ในรอยย่นอันสลับซับซ้อนของเนื้อในเม็ดเหอเถา สามารถเห็นประกายสายฟั้าแลบแปลบปลาบเป็นครั้งคราว จั่วม่อต้องใช้พลังปราณผนึกเป็นชั้นปั้องกันอยู่บนฝั่ามือ มิเช่นนั้นมันจะได้รับบาดเจ็บจากสายฟั้าของเม็ดเหอเถาอัสนีคำรนไปแล้ว“นี่หรือเหอเถาอัสนีคำรน? งดงามยิ่ง” กงซุนชาสุมหัวเข้ามามุงดู “น่าจะขายได้ราคาไม่น้อย!”“ขาย?” ตรงกันข้ามกับท่าทีปกติ จั่วม่อสั่นศีรษะระรัว “เราจะไม่ขายแม้แต่ผลเดียว! ของที่ดีเช่นนี้ต่อให้เจ้ามีจิงสือก็มิใช่จะซื้อหาได้”มันใ
