ที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาน้ำ เป็นใบหน้าของคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง“นรกอะไรกันนี่!” จั่วม่อขวัญหนีดีฝั่อ จากนั้นลูบคลำทั่วใบหน้าอย่างกระหายใคร่รู้ก่อนจะหันไปส่องสำรวจในกระจกเงา พิศดูอยู่ครึ่งค่อนวัน ค่อยได้ข้อสรุป “โชคดีจริงๆดูดีขึ้นกว่าเดิม!”มันคลายใจลงส่วนหนึ่ง หินหนักที่ถ่วงในใจร่วงหล่นลง ใบหน้านี้แม้ไม่หล่อเหลา แต่อย่างน้อย จมูกก็เป็นจมูก ปากยังคงเป็นปากกล่าวตามความสัตย์ ใบหน้านี้ธรรมดาสามัญอยู่บ้าง แทบยังไม่เติบโตเป็นบุรุษหนุ่มด้วยซ้ำ หัวโล้น คิ้วหนา ริมฝีปากหนา ร่างกายกำยำบึกบึนขึ้นกว่าเดิม ดูคล้ายเด็กหนุ่มที่สัตย์ซื่อถือมั่นผู้หนึ่งหรือว่านี่เป็นโฉมหน้าดั้งเดิมที่แท้จริงของมัน? จั่วม่อสับสนงุนงง จากนั้นเห็นสีหน้าสับสนงุนงงสะท้อนอยู่ในกระจกเงาน้ำ มันรู้สึกแปลกใหม่ไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ มันเคยชินกับใบหน้าผีดิบที่ไม่มีการแสดงอารมณ์ ยังใช้ซ่อนความคิดของมันไว้ภายใต้ใบหน้าผีดิบ แต่เวลานี้ใบหน้าของมันมีการแสดงอารมณ์ที่สมบูรณ์ ความสุขความเศร้าโศก ทุกอารมณ์ในใจจะปรากฎขึ้นบนใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ รู้สึกประหลาดพิกลยิ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกสดใหม่ จั่วม่อจ้องมองใบหน้าแปลกๆ แต่สดใสเป็นประกายที่อยู่ในกระจกเงาไม่วางตาใบหน้านี้ที่แท้เป็นใบหน้าดั้งเดิมของมันหรือไม่ จั่วม่อตัดสินใจถามผูเยาให้ชัดเจนสำหรับมันปัญหานี้สำคัญมากกงซุนชามองไปยังมือของจั่วม่อ พอเห็นแหวนมิติหลา
