ยวง ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก เป็นศิษย์พี่จริงๆ! เห็นโฉมหน้าของศิษย์พี่ มันก็ทราบว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในเวลานี้ศิษย์พี่สมควรต้องการความสงบ มันส่งสัญญาณมือโดยไร้เสียง พาเหล่าลูกสมุนหลบออกไปจากที่นี่ พวกมันแม้ประหลาดใจแต่ไม่ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้ สำหรับซิวเจ่อ การเปลี่ยนรูปโฉมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใดเมื่อทุกคนออกไป จั่วม่อก็เข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก เสาะหาผูเยา“เกิดเรื่องอันใด? ไฉนข้ากลายเป็นแบบนี้ไปได้?”ผูเยาเหลือบมองมัน แค่นหัวร่อเย็นชา “ไม่ต้องเสแสร้งต่อหน้าข้า คาดไม่ถึงว่าพวกเจ้าทั้งสองจะลอบจับมือกัน วางแผนต่อต้านข้า”“ลอบจับมือ? วางแผน?” จั่วม่อมึนงง“อ้อ ข้าต้องชื่นชมเจ้าด้วยสินะ เจ้ากล้าหาญยิ่งนัก การสร้างสังขารร่างกายขึ้นใหม่กระทั่งปิศาจใหญ่ในพิภพมารยังไม่กล้าทดลองเสี่ยงดู ช่างหาญกล้าบ้าบิ่นจริงๆ เมื่อก่อนข้าประเมินเจ้าต่ำทรามไป”“สร้างสังขารร่างกายขึ้นใหม่?” จั่วม่อยิ่งสับสนงุนงงกว่าเดิม“ข้านึกอยู่แล้วเชียวว่ามันแปลก อาศัยความดื้อด้านของเจ้า ไฉนตกลงรับข้อเสนอดึงดูดปราณพิภพอย่างง่ายดายนัก” ผูเยาหรี่นัยน์ตาสีแดงเลือด กล่าวราวกับพึมพำกับตัวเอง “ข้าสมควรคิดได้ตั้งนานแล้ว อาศัยเจ้าคนเดียวจะรู้ได้อย่างไรว่าอาการบาดเจ็บของข้าต้องการปราณพิภพ? เจ้าคงเฝั้ารอโอกาสอยู่ที่นี่มานานแล้วใช่หรือไม่ ยังคงกลอกกลิ้งเจ้าเล่ห์เหมือนที่เจ้าเป็นตลอดมา!”จั่วม่อสามารถฟังออกว่าสองประโยคสุดท้ายของผูเยา เห็นได้ช
