่ง สองเท้าเปล่าเปลือย เต็มไปด้วยรอยช้ำและบาดแผลจั่วม่อเมื่อได้ยินข่าวก็รีบรุดมาเช่นกัน พอฟังคำของผูเยา ใบหน้าของมันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง“นางถูกพิษอสูร”“พิษอสูร?” จั่วม่อสีหน้าน่าเกลียดอยู่บ้าง “เจ้าหมายความว่านางถูกพวกอสูรทำร้ายใช่หรือไม่?”“ไม่ผิด” ผูเยาผู้ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้รู้สึกว่าตนตกอยู่ภายใต้สถานะที่ถูกคุกคาม ไม่คิดปกปิดซ่อนเร้นอีกต่อไป ไม่ลืมที่จะอวดโอ่ทุกเมื่อที่มีโอกาส“นี่เป็นพิษอสูรที่ธรรมดาสามัญยิ่ง ปรุงขึ้นจากเถาวัลย์หนามเขียว พวกมันใช้ของเล่นนี้มาตั้งแต่หลายพันปีที่แล้ว นึกไม่ถึงว่าทุกวันนี้ก็ยังคงใช้อยู่อีก” กล่าวจบสิ้น ยังไม่ลืมวิพากษ์วิจารณ์ตบท้ายเหมือนเคย “คนพวกนี้ อยู่มาเป็นพันๆ ปี ไม่มีการพัฒนาบ้างเลยหรือไร?”จั่วม่อไม่แยแสสนใจอสูรเฒ่าจิตไม่ว่าง มันเงยหน้าขึ้นถามอย่างกะทันหัน “นางลอยมาจากที่ใด?”เซี่ยซานอึ้งไปวูบนั้น จากนั้นแล่นไปถามซิวเจ่อที่ค้นพบสตรีผู้นี้เป็นคนแรก เมื่อได้ความค่อยชี้ไปยังทิศทางหนึ่งของแม่น้ำอาณาจักร “ลอยมาจากที่นั่น”ตอนนี้เอง กงซุนชาค่อยมีปฎิกิริยา มันสบตาจั่วม่อวูบ…อาณาจักรนภาจันทร์!ทิศทางนั้นย่อมเป็นทิศทางของอาณาจักรนภาจันทร์ที่พวกมันจากมา!ซิวเจ่อสตรีอัปลักษณ์ผู้นี้ ที่แท้หลบหนีออกมาจากอาณาจักรนภาจันทร์ พวกมันทั้งคู่ล้วนแตกตื่นตะลึงลาน ตำแหน่งที่พวกมันตั้งทัพอยู่ตอนนี้ไม่ห่างไกลจากแม่น้ำอาณาจักร แต่สตรีผู้นี้กลับเป็นคนแรกที่พวกมันพบว่าห
