ียงความคิดเดียว…หนี!สะกดกลั้นความปรารถนาที่จะหมุนตัววิ่งหนีไป ในใจเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจไฉนเมื่อครู่มันโต้แย้งแม่นางน้อย? เวลานี้มันเป็นองครักษ์ส่วนตัวของแม่นางน้อยมิใช่หรือ เซี่ยซานในปากรู้สึกขมปร่ากงซุนชาปรบมือ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเอียงอายตามปกติ “ทุกคนวันนี้ทำได้ดีมาก”ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง“แบ่งห้าหน่วย เฝั้าที่นี่เอาไว้ก่อน ส่วนคนอื่นๆ ตามข้ากลับค่ายเดี๋ยวนี้” มันไม่แยแสสนใจซากศพเกลื่อนพื้นอีก หมุนตัว พุ่งทะยานออกไปทันทีพรรคฟั้ากระจ่างตั้งอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ แม่น้ำอาณาจักรแผดเสียงกึกก้องไหลผ่านที่เชิงเขา เข้าสู่อาณาจักรวารีฟั้า ท่ามกลางหิมะขาวกระจ่าง เห็นหอสูงตั้งตระหง่าน ตลอดทั้งหอสร้างขึ้นจากผลึกหิมะระดับสอง หรูหราฟุั่มเฟึอยถึงที่สุด!บันไดหกพันขั้นทอดยาวลงมาจากยอดเขา ที่จุดสิ้นสุดของบันไดน้ำแข็ง เป็นปั้ายผลึกซึ่งทำจากผลึกหิมะทั้งชิ้น สูงเจ็ดจั้ง ใช้หมึกสีชาดเขียนอักษรสว่างไสว ‘ฟั้ากระจ่าง’ในเวลานี้ พรรคฟั้ากระจ่างกำลังอึกทึกวุ่นวาย“เกิดอะไรขึ้น?”“ไม่ทราบได้! เป็นท่านบรรพชนเคาะระฆังสัญญาณ!”“เช่นนั้นต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น!”“ไม่ต้องคาดเดาวุ่นวายแล้ว เร่งฝีเท้าเร็วเข้าเถอะ หากเราไปไม่ทัน เกรงว่าคงไม่พ้นถูกลงทัณฑ์เป็นแน่”เหล่าศิษย์ทุกเพศทุกวัยรีบรุดไปยังหอใหญ่ ศิษย์ทั้งหมดล้วนมารวมตัวกัน เห็นเป็นแผ่นผืนสีดำแน่นขนัดสงัดเงียบ ประมุขพรรคกับเหล่าผู้อาวุโสยืนเรียง
