ให้หลัง กงซุนชาค่อยสงบเยือกเย็นลง นิมิตแห่งฟั้าดินนี้แม้แปลกพิสดารแต่ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับมันเสียหน่อย จะต้องสนใจไปไย? ความสนใจของมันหวนกลับมายังเหล่าผู้ที่ยอมจำนนอีกครั้งพอกงซุนชาเยือกเย็นลง คนอื่นๆ ก็สงบใจตามไปด้วย ในความเห็นของพวกมันแม้ว่านิมิตแห่งฟั้าดินนี้จะแปลกประหลาดถึงที่สุด ยังไม่อาจเทียบได้กับการเปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟั้าคว่ำดินในอาณาจักรขุนเขาน้อยเห็นกงซุนชากลับมาสนใจเหล่านักโทษ เซี่ยซานรีบถาม “สมควรจัดการกับคนเหล่านี้อย่างไร?”“ฆ่า” กงซุนชากล่าวเบาๆ สีหน้าสงบเยือกเย็นยิ่ง“ฆ่าพวกมันทั้งหมด?” เซี่ยซานตะลึงลาน ย้อนถามโดยไม่รู้ตัว“เป็นไร? มีปัญหาใด?” กงซุนชาเอียงคอมองเซี่ยซานประสานสายตากับดวงตาเงียบสงบและอ่อนโยนของแม่นางน้อย เซี่ยซานหัวใจเย็นวาบ รีบหลบตาตามสัญชาตญาณคำสั่งของกงซุนชาถูกปฎิบัติตามอย่างซื่อสัตย์เคร่งครัด แต่สีหน้าของทุกผู้คนแปลกพิกลอยู่บ้าง พวกมันตื่นตระหนกกับความโหดเหี้ยมของแม่นางน้อย สำหรับพวกมันการฆ่าเป็นเรื่องธรรมดา ผู้ใดไม่เคยฆ่าคน? แต่การฆ่านักโทษที่ยอมจำนน…แต่เมื่อพวกมันเห็นสีหน้าสงบราบเรียบของกงซุนชา ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาตั้งแต่ต้นจนจบ กงซุนชาชมดูนักโทษถูกประหารไปทีละคนด้วยตาตัวเอง ดวงตากระทั่งกะพริบยังไม่กะพริบ นี่เป็นการฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาอย่างแท้จริง! เซี่ยซานหนังศีรษะชาซ่าน รอยยิ้มเบาบางแฝงความเอียงอายบนใบหน้าของแม่นางน้อย บันดาลให้ในใจมันหลงเหลือเพ
