ไม่ถูก สูดลมหายใจอย่างตะกละตะกลาม จากนั้นออกแรงผลักดันเต็มที่!ปัง!เปลือกแข็งพลันแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กระเด็นเวียนว่อนทุกทิศทุกทางจั่วม่อยืนนุ่งลมห่มฟั้าอยู่กลางห้อง สูดอากาศพิสุทธิ์สดชื่น ชมดูแสงสว่างสดใสบันดาลให้มันรู้สึกราวกับเพิ่งเกิดใหม่ช่างสุขสบายเสียจริง มันอดสูดลมหายใจลึกจนเต็มปอดไม่ได้ในเวลานี้เอง จั่วม่อค่อยพบเห็นสามองครักษ์เกราะทองยืนรายล้อมอยู่ใกล้ๆ พร้อมกระบี่ยักษ์ในมือ ที่แท้มันกลับมายังค่ายแล้ว จั่วม่อคลายใจลงทันใดนั้น จิตสำนึกของมันตรวจพบผู้คนมากมายกำลังบินใกล้เข้ามาจากด้านนอกเป็นศิษย์น้องกงซุน มันก้มหน้ากวาดมองร่างเปล่าเปลือยของตนเอง หน้าซีดเผือดทันที“ผู้ใดถอดเสื้อผ้าเกอ!”จั่วม่อรีบคว้าชุดเกราะปราณในแหวนมิติออกมาอย่างสุ่มๆ ใส่ลงบนร่างอย่างรวดเร็วเพิ่งสวมใส่เกราะปราณเสร็จสิ้น ประตูก็เปิดออกดังปัง กงซุนชารีบโถมเข้ามาพร้อมกลุ่มลูกสมุนคนทั้งกลุ่มตะลึงงัน จากนั้นกงซุนชาหรี่ตาแคบลงดุจคมมีด “เจ้าเป็นใคร?”จั่วม่อชะงักกึก ในใจขุ่นข้องไม่เบา “ศิษย์น้อง แม้แต่ข้าเจ้าก็จดจำไม่ได้แล้ว?”กงซุนชาใบหน้าแข็งค้าง เหล่าลูกสมุนก็มีสีหน้าประหลาดพิกลราวกับพบพานผีสางปฎิกิริยาของพวกมันในที่สุดทำให้จั่วม่อสะกิดใจบางอย่าง มันยกมือขึ้นจับใบหน้าโดยไม่รู้สึกตัวราวกับว่ามือของมันแตะถูกงูพิษ กระตุกกลับรวดเร็วปานสายฟั้าแลบ สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!ความรู้สึกนี้…ไม่ถูกต้อง…โดยปราศจากถ้อย
