ว เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในภูเขาสุญตาในอดีต มันหันกลับไปจ้องมองปั้ายหินสุสาน กระชากเสียงถาม“แล้วเจ้ายังรออันใดอยู่เล่า?”ปั้ายหินสุสานที่ห่อหุ้มด้วยเมฆดำ ทันใดนั้นสูบกลืนเมฆดำที่อยู่รอบๆ เข้าไปจนหมดสิ้นปั้ายหินสีดำยิ่งมืดดำลึกล้ำกว่าเดิม พื้นผิวของปั้ายหินแม้เป็นสีดำสนิท แต่เงางามแวววาวดุจกระจกทันใดนั้น เงาสีดำสายหนึ่งคล้ายเคลื่อนไหวอยู่บนปั้ายหินสุสานเงานั้นค่อยๆ กลายเป็นชัดเจนอยู่บนพื้นผิวปั้ายหินสุสานอย่างแช่มช้า จนดูคล้ายเงาร่างของคนผู้หนึ่ง!เงาร่างนี้เลือนรางยิ่ง รูปโฉมพร่าเบลอไม่ชัดเจน แต่พร้อมกับการปรากฎตัวของเงาร่าง พลังสภาวะอันยิ่งใหญ่ไพศาล ทันใดนั้นก็กดทับไปทุกทิศทุกทางผูเยาเหม่อมองเงาร่างพร่าเลือนแต่คุ้นเคยบนปั้ายหินสุสานอย่างงุนงง ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกคำสาปอัมพาตสาปใส่ นิ่งขึงประหนึ่งรูปปันหิน“ยี่สิบลี้ข้างหน้า หุบเขานั้นเป็นฐานทัพของชื่อจุนเจ่อ” เซี่ยซานกล่าวอย่างคุ้นเคยมันต่อสู้บาดหมางกับชื่อจุนเจ่อมาเป็นเวลานาน เรื่องราวทั่วไปย่อมรู้ดีเป็นธรรมดา ในใจมันยังคงหวาดหวั่นไม่คลาย หากเถ้าแก่มีอันเป็นไปโดยไม่คาดคิดจริงๆ มันกระทั่งตายไปแล้วยังไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดกงซุนชาไม่รีรอลังเล ตวาดเบาๆ อย่างเย็นชา “ฆ่า!”ทันทีที่ขาดเสียงสั่งฆ่า ขบวนทัพที่เดิมทีเป็นกระบวนทัพรูปเหล็กหมาด พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน สองปีกข้างยื่นขยายออกไป ราวกับกรรไกรมหึมากดทับไปข้างหน้าอย
