่างดุดันการก่อกวนใหญ่โตถึงเพียงนี้ ฝั่ายตรงข้ามย่อมต้องเตรียมการปั้องกันเป็นธรรมดาซิวเจ่อเจ็ดคนโผพุ่งขึ้นมารับหน้าพวกมัน หนึ่งในเจ็ดเอ่ยปากสอบถาม “พวกเจ้า…”“ฆ่า!” กงซุนชาไม่สนใจจะกล่าววาจากับพวกมัน เพียงตวาดสำทับด้วยคำเดิมสามหน่วยรบพุ่งวาบออกไปดุจสายฟั้าฟาด ไม่มีถ้อยคำพิรี้พิไร เพียงโถมทะยานเข้าหาศัตรูทั้งเจ็ดซิวเจ่อทั้งเจ็ดเห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึง กงซุนชากระทั่งวาจาทักทายยังไม่คิดเสียเวลากล่าว พอเอ่ยปากก็เข่นฆ่า พวกมันแตกตื่นลนลานขึ้นมาทันที“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!”ซิวเจ่อหนึ่งในเจ็ดร่ำเรียนเวทวิชาประเภทสุ้มเสียงอัสนีคำรณ เมื่อมันตะโกน เสียงก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วภูเขา! ผู้มาเห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันเปียมล้น คนทั้งเจ็ดแม้หวาดหวั่น แต่ยังคงตั้งขบวนต้านรับอย่างรวดเร็วที่นี่เป็นฐานทัพของพวกมัน หากพวกมันสามารถถ่วงเวลาไว้สักครู่ กำลังเสริมของพวกมันจะมาถึงในไม่ช้า ซิวเจ่อที่ยังอยู่รอดในอาณาจักรขุนเขาน้อยล้วนกลายเป็นมือเก่ามากประสบการณ์ ควรทำอย่างไรหรือไม่ควรทำอะไร ทุกผู้คนทราบดีแก่ใจ“ตั้งกระบวนทัพ!” ผู้นำกลุ่มตวาดก้องอีกหกคนเคลื่อนย้ายตำแหน่ง เรียกกระบี่บินและยุทธภัณฑ์เวทของพวกมันออกมาแต่แล้วใบหน้าทั้งเจ็ดก็แปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!เห็นหน่วยรบเล็กๆ ของฝั่ายตรงข้ามยังคงพุ่งจู่โจมใส่พวกมัน โดยไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลง!คนสามคนราวกับเหล็กหมาดเล็กๆ สามเล่ม กระบี่บินแต่ละเล่มเร่งเร้าพลังถ
