แยแสสนใจงูยักษ์เขาโลหิตที่กำลังผุพังเป็นฝุั่นอีก คนหนึ่งคว้าจั่วม่อ อีกคนคว้าจงหยู เหินร่างมุ่งหน้ากลับค่ายอย่างสุดชีวิต พวกมันไม่กล้าใช้เส้นทางผ่านหุบเขาด้านล่าง น้ำเต้าดำใบนั้นยังคงมีรูปลักษณ์ของวัตถุอันตราย คล้ายยังแผลงฤทธิ์ไม่จบสิ้นทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ผู้ใดจะคาดคิดว่าศัตรูด่านหนิงม่ายสองคนจะเรียกสัตว์ปราณระดับห้าออกมาได้
สัตว์ปราณระดับห้ากับสัตว์ปราณระดับสี่แม้แตกต่างกันเพียงระดับเดียว แต่ความห่างชั้นของพวกมันลึกล้ำราวกับห้วงเหวอเวจีที่ไม่อาจข้ามผ่าน โล่พื้นที่เป็นเพียงหนึ่งในความแตกต่างที่สำคัญเหล่านั้น สัตว์ปราณระดับห้าขึ้นไปจะถูกปั้องกันอย่างสมบูรณ์ด้วยโล่พื้นที่ โล่พื้นที่ ที่จริงแล้วก็เป็นเพียงอาณาบริเวณที่เต็มไปด้วยพลังปราณ เป็นอาณาเขตพลังปราณที่ควบคุมโดยสัตว์ปราณตนนั้น มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมหลายอย่างสัตว์ปราณระดับห้าคือตัวตนที่มีเพียงชนชั้นจินตันขึ้นไปจึงสามารถต่อกรได้สิ่งที่เข้าแทนที่ความหวาดหวั่นขวัญผวา เป็นไฟโทสะอันเดือดดาลทะยานฟั้า แผดเผาอยู่ในทุกซอกทุกมุมในหัวใจของพวกมันครั้นเมื่อกงซุนชากลับมายังค่าย ใบหน้ามันมืดมนและหนักหน่วงเหมือนน้ำคลำกระดานนั้นสุดท้ายมันยังคงพ่ายแพ้! มันสู้อุตส่าห์เข่นฆ่าเปิดทางเข้าไปจนเหลือเพียงห้าสิบก้าวจากตัวแม่ทัพใหญ่ของฝั่ายตรงข้าม เพียงแค่ห้าสิบก้าวเท่านั้น! หากมันยังเหลือหน่วยทัพปิศาจปลาปักเปั้าอีกสักเล็กน้อย มันจะต้องสามารถเหย
