เหลยเผิงกับเหนียนลู่ทันใดนั้นม่านตาหดแคบลง ทั้งคู่จ้องมองร่างของงูยักษ์เขาโลหิตอย่างขวัญผวา!เนื่องเพราะ…มันกำลังผุกร่อนสลายไป!สลายไปด้วยระดับความเร็วที่เห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า!เหลยเผิงไม่ทราบว่าตนเองเผชิญพบประสบการณ์ต่อสู้มามากมายเพียงใด แต่ภาพอันแปลกพิกลเบื้องหน้านี้ ยังเป็นเหตุให้มันขวัญหนีดีฝั่อจนสุดระงับยับยั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งนี่ไม่ใช่งูน้อยตามพื้นดินทั่วไป นี่เป็นสัตว์ปราณระดับห้า! มันแทบต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างเพื่อเบือนสายตาออกจากภาพนั้นมันไม่มีความกล้าพอที่จะชมดู!นั่นเป็นสีขาวซีดที่ปราศจากชีวิต เต็มไปด้วยอำนาจผิดธรรมชาติอันแปลกพิสดารเหลยเผิงเกรงว่าหากยังชมดูต่อไป กระทั่งความกล้าหาญสุดท้ายของมันยังจะรักษาเอาไว้ไม่ได้แต่เมื่อสายตาของเหลยเผิงเบนเบือนไปทางอื่น กลับเป็นเหตุให้มันแตกตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เถ้าแก่!”เถ้าแก่ยังคงอยู่ในท่วงท่าปล่อยหมัดครั้งสุดท้ายนั้น!สังหรณ์เลวร้ายพลุ่งขึ้นในใจ เหลยเผิงพุ่งตรงเข้าหาเถ้าแก่อย่างคลุ้มคลั่ง ด้วยเสียงร้องตื่นตระหนกของเหลยเผิงนี้เอง เหนียนลู่ก็พลันได้สติขึ้นมาเช่นกัน พอหันมาเห็นเถ้าแก่นิ่งสนิทไม่ขยับเยื้อน ต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!แย่แล้ว!จั่วม่อเหมือนไม้ท่อนหนึ่ง ล้มคว่ำลงไปตรงๆทั้งคู่ทะยานร่างเข้าหาจั่วม่อ อาคมหวงห้ามในร่างกายยังไม่มีปฎิกิริยาใด พวกมันค่อยคลายใจลงเล็กน้อย นั่นหมายความว่าเถ้าแก่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตพวกมันไม่
