พร่กระจายในใจเสียด้วยซ้ำ ไข่มุกเล็กๆ ที่ไม่มีใดสะดุดตาเม็ดหนึ่ง พลันเล็ดลอดเข้ามากระทบใส่ร่างกายอันใหญ่โตของมันดวงตาสีเหลืองฟางกลายเป็นว่างเปล่า ความหนาวเย็นสีซีดแผ่กระจายอย่างบ้าคลั่งไปตามลำตัวยาวเหยียดของมัน ด้วยระดับความเร็วอันน่าแตกตื่นซี่!งูยักษ์เขาโลหิตแผดเสียงกรีดแหลมราวกับคมมีดกรีดอากาศ แต่เสียงโหยหวนนี้คล้ายถูกตัดขาดอย่างฉับพลันทันใด จู่ๆ ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน พญาอสรพิษร้ายเพียงรู้สึกว่าความมืดถาโถมท่วมทับมัน จมดิ่งลงไปชั่วนิรันดร์กาลจั่วม่อในศีรษะลั่นอึงอล มันได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจตนเอง ดวงตาพร่าเลือนสรรพสิ่งภายนอกดูคล้ายภาพมายา เสมือนกลุ่มเงาที่ไม่เป็นจริง เทียบกับภาพมายาที่อยู่ภายนอก ในร่างกายของมันกลับกระจ่างแจ้งอยู่ในสายตา มันสามารถมองเห็นเส้นชีพจรปราณใหญ่น้อยอย่างชัดเจน เห็นแขนงเส้นเลือดที่ราวกับแขนงกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่เห็นโครงสร้างอันพิสดารของมัดกล้ามเนื้อ เห็นพลังปราณโคจรผ่านไขกระดูกเส้นเอ็นและเห็นปราณพิภพกำลังเยียวยาซ่อมแซมร่างกายของมัน…เหลยเผิงกับเหนียนลู่เหม่อมองงูยักษ์เขาโลหิตที่เหลืออยู่เพียงครึ่งร่างบนพื้น อดกลืนน้ำลายอย่างฝึดคอไม่ได้ ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อระดับห้า!นี่มันสัตว์ปราณระดับห้า!เถ้าแก่กลับสังหารสัตว์ปราณระดับห้าในหมัดเดียว!งูยักษ์เขาโลหิตกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งไปในชั่วพริบตา นิ่งสนิทไม่ไหวติง ร่างกายทั้งหมดขาวซีดน่าสยดสยอง
