หิตรู้สึกราวกับหวดฟาดลงบนท่อนเหล็กร้อนแดง ต้องกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ลำตัวหยาบหนาระดมสะบัดฟาดอย่างโกรธเกรี้ยว!เปรี้ยง! จงหยูรู้สึกกระดูกทุกชิ้นเจ็บปวดรวดร้าว เจ็บปวดไปถึงไขกระดูกดำ!เพียะ เพียะ เพียะ!สร้อยประคำไม้บนข้อมือจงหยูแตกระเบิดพร้อมกัน สลายเป็นฝุั่นลอยไปตามลมแสงสีเหลืองทองดับวูบ จงหยูกระอักเลือดเป็นฟูฝอย ปลิวลิ่วไปด้านหลังดุจว่าวสายปั่านขาด!ก่อนที่สติจะดับวูบ คล้ายเห็นประกายแสงเสมือนกระจกแก้วสองดวงพุ่งวาบเป็นทางยาวหมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟั้า!เป็นหมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟั้าสิบสี่วัฎฎะ!ปราณหมัดที่มีรูปโฉมดุจกระจกแก้ว เต็มไปด้วยเส้นสายอันละเอียดอ่อน สามารถเห็นชัดเจนทุกเส้นทุกสาย ไม่ต่างอันใดกับกำปันที่แท้จริงของจั่วม่อ!ดวงตาสีเหลืองฟางอันไร้อารมณ์ความรู้สึกของงูยักษ์เขาโลหิต ในที่สุดเปิดเผยความกลัวออกมา สองหมัดปราณที่ประณีตดุจกระเบื้องเคลือบพุ่งลิ่วเข้ามาโดยไร้เสียง คล้ายเชื่องช้า ทว่าดูเหมือนดึงดูดความสนใจอย่างร้ายกาจ ในใจเจ้างูยักษ์กลับไม่มีความคิดที่จะหลีกเลี่ยงปราณหมัดเสมือนจริงคู่นี้แม้แต่น้อยบึม บึม!สองหมัดกระจกแก้วกระแทกลงบนโล่พื้นที่ไม่มีการสั่นสะเทือน ไม่มีการกระเพื่อมไหว โล่พื้นที่สุดแกร่งกร้าวที่ไม่เคยถูกเจาะทะลวงมาก่อน ปราณหมัดกลับทะลุผ่านเข้ามาเบาๆ เหมือนพุ่งผ่านฟองสบู่!เป็นไปไม่ได้!นี่เป็นไปไม่ได้!เป็นครั้งแรกที่ร่างกายของมันเปิดเผยสู่ภายนอก!ความตื่นตระหนกยังไม่ทันจะได้แ
