ผูเยาสุขสำราญเบิกบานใจยิ่งทุกครั้งที่เหยียบย่ำกงซุนชา มันรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากมันเสียท่าให้จั่วม่อ เจ้าเด็กผู้นั้นชาญฉลาดขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้ถูกล่อลวงอย่างง่ายดายอีก ราคาต่อรองที่ผูเยาต้องจ่ายเพิ่มขึ้นทุกขณะ ถ้าเงื่อนไขไม่ใช่สิ่งที่ต้องการจั่วม่อจะไม่มีวันหลงลมเป็นอันขาด และสิ่งที่ทำให้ผูเยาขุ่นแค้นที่สุด คือเมื่อจั่วม่อรู้สึกไม่ดี ก็จะเพิกเฉยต่อข้อตกลงทันที ไม่ว่าผูเยาจะทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งข่มขู่อย่างไร ยังคงไม่หวั่นไหวหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อยหลายครั้งหลายหน ที่ผูเยารู้สึกเหมือนมันเป็นหนูที่กำลังฉุดกระชากลากดึงเจ้าเต่าจั่วม่อออกจากกระดอง ไม่รู้จะทำอย่างไรดีเทียบกับความเขี้ยวลากดินของจั่วม่อ กงซุนชาก็ไม่ต่างอันใดกับแม่นางน้อยที่อ้าแขนกว้าง ให้มันย่ำยีบีฑาได้ตามอำเภอใจ ทุกครั้งที่ถูกจั่วม่อเล่นงาน ผูเยาจะพบความสุขในการข่มเหงรังแกกงซุนชาหมากกระดานนี้ สถานการณ์สงครามไม่ได้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันช่วงชิงเป็นฝั่ายมีเปรียบตั้งแต่ช่วงเริ่มต้น สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือแมวหยอกเย้ามุสิกอย่างสำราญใจฝีมือของผูเยาย่อมสูงส่งมากพอที่จะผยองลำพอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านบัญชาการรบ ในความเห็นของมัน กงซุนชาเป็นผู้เยาว์ที่พอมีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่อาศัยพรสวรรค์เล็กน้อยเท่านี้ ย่อมไม่เพียงพอให้มันถึงกับประหลาดใจ คนเมื่อผ่านสงครามพันปีมาแล้ว ย่อมเคยพบพานแม่ทัพบัญชาการศึก
