อายุเยาว์ยอดอัจฉริยะมานักต่อนักด้วยพรสวรรค์เพียงเท่านี้ โอ้ บางทีอาจพอเป็นหัวหน้ากองทหารเล็กๆ สักกองหนึ่งได้กระมังน่าเสียดายที่จั่วม่อไม่สนใจเป็นแม่ทัพบัญชาการศึก ผูเยาจุ๊ปากอย่างเศร้าเสียดายมิฉะนั้น หากได้ย่ำยีบีฑาจั่วม่อในสนามรบบ้างไม่ทราบจะเป็นความพึงพอใจถึงเพียงไหน! ลองจินตนาการถึงฉากที่จั่วม่อถูกมันเหยียบย่ำเอาไว้ใต้ฝั่าเท้า ผูเยาเต็มไปด้วยความรัญจวนใจอย่างบอกไม่ถูกมันย่อมไม่มีกุศลเจตนาที่จะช่วยจั่วม่อฝึกอบรมแม่ทัพบัญชาการศึกผู้หนึ่ง แต่จั่วม่อเห็นได้ชัดว่าไม่สนใจที่จะเล่นกับมัน ดังนั้นการข่มเหงรังแกกงซุนชากลายเป็นทางเลือกเดียวของผูเยาระยะนี้น่าเบื่อจริงๆ ผูเยาทอดถอน ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ในดวงตาสีเลือดของมันทอแววอ้างว้างว่างเปล่า หลังจากถูกกักขังอยู่ในหอหลอมอสูรมาหลายพันปีดวงวิญญาณของมันเสียหายอย่างร้ายแรง จนถึงตอนนี้การฝึกฝีมือบำเพ็ญเพียรไม่มีประโยชน์ต่อมันอีกแล้ว และเมื่อไม่นานมานี้ วิธีการลับที่มันคาดหวังไว้อย่างสูง กลับไม่ได้ทำให้มันได้รับประโยชน์มากมายอย่างที่คิด ความหวังสุดท้ายของมันได้แต่ฝากไว้ที่จั่วม่อเท่านั้นเพียงแต่ความหวังสายนี้ ดูเล็กจ้อยเสียจนน่าสังเวชบางทีอีกไม่ช้า มันอาจจะสลายหายไปเช่นหมอกควัน ผูเยาแย้มยิ้ม มันนึกถึงปั้ายหินสุสาน ความอ้างว้างในดวงตาบรรเทาเบาบางลงฮะ!หางตาของผูเยากวาดผ่านมุมหนึ่งของสนามรบ ต้องชะงักงันอย่างช่วยไม่ได้ซุ่มโจมตี?เห็นกองทัพข
