ักที่จะมีผู้เสนอตัวมาให้ทดลองด้วยตัวเอง จั่วม่อในใจปลาบปลื้มยินดีไม่น้อยจั่วม่อทำเสียงในลำคอ แสร้งเป็นครุ่นคิด “สลักค่ายกลลงบนร่างหาใช่เรื่องง่ายดายไม่ จะอย่างไรก็ยังคงมีความเสี่ยงอยู่”เหลยเผิงย่อมเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว ในโลกไม่มีอาหารกลางวันที่สามารถรับประทานเปล่า วิธีการลับที่ทั้งรวดเร็วและเรียบง่ายเช่นนี้ ไหนเลยจะไม่มีความเสี่ยงได้? อย่างไรก็ตาม มันยังอดถามอย่างอยากรู้อย่างเห็นไม่ได้ “เป็นอันตรายต่อการบำเพ็ญเพียรหรือไม่?”“อ้อ ไม่ๆ เพียงแต่หากล้มเหลว อาจจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ได้ เนื่องเพราะใช้ของเหลวที่พิเศษเฉพาะเป็นส่วนประกอบ กระทั่งโอสถปราณลบรอยแผลเป็น อาจไม่สามารถลบรอยแผลเป็นนี้ได้”เหลยเผิงถอนหายใจโล่งอกทันที หัวร่อฮิฮะ “ผู้น้อยเป็นนายผู้เฒ่าผู้หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องรักสวยรักงามอันใด”ผลของการสลักค่ายกลล้มเหลวเป็นเพียงรอยแผลเป็นชุดหนึ่ง คนเหล่านี้ล้วนมีชีวิตหลั่งเลือดเลียคมดาบทุกวี่วัน ผู้ใดสนใจเรื่องยิบย่อยเช่นนี้?จั่วม่อเห็นเช่นนั้น ก็กล่าวอย่างราบเรียบว่า “ข้าไม่ต้องการเคล็ดวิชาดาบ หากเจ้าคิดแลกเปลี่ยน เจ้าต้องใช้อย่างอื่น” มันเรียนรู้มากมายหลายสิ่งเกินไปแล้ว ย่อมไม่คิดรวมเคล็ดวิชาดาบเข้ามาอีกอย่างเหลยเผิงแตกตื่นขึ้นมาทันที รีบร้อนเปิดถุงร้อยสมบัติที่เอวของมัน เทออกมาพรวดเดียว “เถ้าแก่ ลองดูว่ามีสิ่งที่ท่านต้องการหรือไม่ ผู้น้อยยินยอมแลกทั้งหมด!”จั่วม่อหรี่ตา กวาดมองกองสมบัติย
