ล็กๆ ห้ามือกำลังโบก ดูเหมือนว่ายังไม่ตื่นเต็มที่ ยังคงมึนงงวิงเวียนอยู่บ้าง แต่แล้วมันก็พบเห็นนกโง่ที่เฝั้าระวังอยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็วร่างเจดีย์เปิดออกทั้งห้าชั้น เจดีย์น้อยส่ายน้ำเต้าอ้วนๆ อย่างรื่นเริง กระโดดโลดเต้นเข้าหานกโง่ จากนั้นพ่นเม็ดโคลนสีเทาออกมานกโง่ใช้ปากงับก้อนโคลนสีเทาอย่างชำนิชำนาญ กลืนกินลงไปในพริบตาสุ้มเสียงปวดร้าวแสนสาหัสดังสะท้านขึ้นไปถึงชั้นฟั้า!“พวกเจ้า! ข้าว่าแล้ว ข้าคิดอยู่แล้วเชียว ว่าไฉนสิ่งนี้ไม่ได้ปรากฎออกมาตั้งนานแล้วที่แท้พวกเจ้าแอบกินลงไป!”จั่วม่อชี้นิ้วสั่นระริก คำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันรู้สึกว่าหัวใจถูกร้อยมีดแทงกระหน่ำ! สวรรค์! เม็ดโคลนสีเทาที่เจดีย์น้อยพ่นออกมาเป็นวัตถุดิบที่ไม่จัดอยู่ในห้าธาตุ!เห็นนกโง่กลืนกินลงไปในคำเดียว จั่วม่อรู้สึกฟั้าดินพลิกคว่ำ คล้ายเห็นคลื่นจิงสือสูงเสียดฟั้าหายเข้าไปในปากนกโง่ราวกับวาฬดูดน้ำเข้าไปครึ่งทะเล!เจ็บปวด! เจ็บปวดแทบตายแล้ว!เจ้าดำน้อยผู้กำลังขบเคี้ยวอย่างมีความสุข พลันตัวแข็งทื่อ หนวดสองเส้นแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ค่อยๆ กระถดถอยไปช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว เชื่องช้าพอๆ กับเต่าขาเจ็บ พอเห็นว่าจั่วม่อไม่ทันสังเกตเห็นมัน เจ้าดำน้อยก็พุ่งวาบดุจลำแสงสีดำ ออกห่างจากจั่วม่อ แล้วหายวับไปจั่วม่อเข้าใจอย่างฉับพลัน เค้นเสียงลอดไรฟัน”เจ้าดำน้อย ที่แท้เจ้าก็รวมหัวด้วย!”เจดีย์น้อยแอบหลังนกโง่อย่างขลาดเขลา ร่างอ้วนกลมสั่นเทามีเพีย
