บลง ผู้อื่นอาจไม่เข้าใจพลังฝีมืออันน่าเกรงขามของจินตัน แต่จั่วม่อจะไม่รู้ได้อย่างไร? มันต้องทนทุกข์ทรมานมากมายตั้งเท่าใดภายใต้เงื้อมมือของอาจารย์ลุงซินหยาน กล่าวถึงความร้ายกาจของจินตัน เกรงว่าไม่มีผู้ใดในดินแดนนี้ทราบกระจ่างไปกว่ามันอีกแล้ว หากมีแค่มันลำพังผู้เดียว ไม่ต้องกล่าวถึงมุกหยินประลัยกัลป ต่อให้ถือครองสิ่งที่มีพลังมากกว่ามุกหยินประลัยกัลปสิบเท่าอยู่ในมือ จั่วม่อยังไม่เชื่อว่ามันจะสามารถทำร้ายอาจารย์ลุงซินหยานได้เหตุผลเรียบง่ายยิ่ง เนื่องเพราะมันไม่สามารถซัดอาวุธเหล่านั้นถูกร่างของอาจารย์ลุงซินหยานได้ บางทียังไม่ทันขยับมือ มันอาจจะถูกกระบี่มังกรน้ำแข็งฟันขาดเป็นสองท่อนเสียก่อนด้วยซ้ำแต่หากเป็นการต่อสู้แบบกลุ่ม จั่วม่อคิดว่ายังพอมีโอกาสอยู่เล็กน้อย ในการต่อสู้มักเต็มไปด้วยกระบี่บินยุทธภัณฑ์เวทนับไม่ถ้วนเหาะเหินไปมา มุกหยินประลัยกัลปก่อนที่จะแผลงฤทธิ์ก็ไม่มีใดสะดุดตา หากศัตรูไม่ได้ระวังปั้องกันอยู่ก่อน ก็อาจเพลี่ยงพล้ำได้ไม่ยาก
จั่วม่อหอบปัญหาเหล่านี้เข้าไปหารือกับผูเยา ในหมู่เณรน้อยทั้งหลาย มีเพียงปิศาจเฒ่าผู้นี้ที่เคยต่อสู้กับยอดฝีมือด่านจินตันมาก่อน“ความคิดของเจ้าน่าสนใจไม่เลว” ผูเยามีสีหน้าสนอกสนใจจริงๆเห็นสีหน้าผูเยา จั่วม่อรู้สึกมีความหวังขึ้นมา “แต่แผนการนี้ต้องใช้มุกหยินประลัยกัลปอีกมาก ข้าจะหาไข่มุกหยินได้ที่ใด?”“เจ้าต้องเสาะหาสถานที่ที่มีภูตหยิน” ผูเยาก็ไม่มีหนท
