างใด “หาใครสักคนที่คุ้นเคยกับพื้นที่แถบนี้ลองถามดู”ฟังผูเยาตอบเช่นนี้ จั่วม่อก็ทราบทันทีว่าไม่มีสถานที่ที่มีภูตหยินอยู่ในบริเวณใกล้เคียง มิเช่นนั้น ด้วยฝีมือของผูเยา จะต้องชี้บอกสถานที่ได้ในทันที จั่วม่อได้แต่พกพาความผิดหวังกลับไปถามซิวเจ่อจากอาณาจักรขุนเขาน้อย ลองดูว่ามีผู้ใดในหมู่พวกมันทราบตำแหน่งสถานที่ที่มีภูตหยินอยู่หรือไม่ทันทีที่จั่วม่อก้าวเข้าไปในค่ายฝึก บรรยากาศอันร้อนแรงทำให้มันตื่นตะลึง หนิงม่ายยี่สิบกว่าคนฝึกปรือร่วมกัน ก่อเกิดพลังสภาวะน่าตระหนกยิ่ง หัวใจน้อยๆ ของมันเต้นระส่ำ หลังจากนั้นสักครู่ ค่อยปรับลมหายใจคืนมา เห็นกงซุนชาสนทนากับม้าฝานอยู่ที่มุม มันรีบตรงเข้าไปหา คล้ายพบพานที่พึ่งพิงเพิ่งจะเข้าไปไกล ก็ได้ยินกงซุนชาตำหนิม้าฝานเป็นชุด“เส้นทางของเจ้าตอนนี้ไม่ถูกต้อง เจ้าต้องจดจำบทบาทของเจ้าไว้ให้มั่น เจ้าไม่มีตำแหน่งที่แน่นอน ดังนั้นเจ้าต้องไม่หยุดเคลื่อนไหว เจ้าต้องปราดเปรียวกว่านี้ เข้าใจหรือไม่? ปราดเปรียวให้มากกว่านี้! ท่องทะยานเข้าไปในช่องว่างท่ามกลางพวกมัน คอยมองหาโอกาส…”“นอกจากนี้เจ้าต้องใส่ใจกับการรวมรั้งลมหายใจของตัวเอง เจ้าจะต้องทำให้ฝั่ายศัตรูมองข้ามการดำรงอยู่ของเจ้าไปอย่างสิ้นเชิง…”
“จงเสาะหาโอกาส แต่อย่าเจตนาค้นหาเพื่อการฆ่าด้วยกระบี่เดียว เจ้าเป็นผู้โจมตีหลัก นั่นก็ใช่แล้ว แต่อย่าลืมว่าเจ้ายังมีสหาย พวกมันไม่ใช่แค่ของประดับตกแต่ง ในเวลานี้ โอกาสที่ดีที่
