สุดของเจ้าคือการโจมตี ถูกต้อง เจ้าอาจไม่สามารถฆ่ามันได้ แต่มันจะต้องเปิดเผยช่องโหว่ออกมา ให้สหายของเจ้ามีโอกาส นอกเหนือจากการฆ่าศัตรูแล้วเจ้าต้องเรียนรู้วิธีการสร้างโอกาสให้แก่สหายของเจ้า…”“เมื่อเจ้าตัดสินใจที่จะโจมตี จะต้องไม่มัวแต่อวดโอ่วางท่าโดยไม่จำเป็น เจ้าจะต้องรวบรัดหมดจดที่สุด ดุดันอำมหิตให้มากที่สุด! หนึ่งกระบี่ จดจำไว้ เจ้ามีโอกาสเพียงหนึ่งกระบี่เท่านั้น…”จั่วม่อไม่เคยเห็นกงซุนชาที่ดุเดือดรุนแรงถึงเพียงนี้ ถูกต้อง เต็มไปด้วยความดุเดือดรุนแรงอย่างเปียมล้น เจ้าคนที่มักจะดูอ้อนแอ้นเอียงอาย ในเวลานี้ตวาดเสียงดังรัวเร็วเป็นชุด เต็มไปด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดเห็นม้าฝานที่ดูตึงเครียด ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างไม่กล้าพลาดแม้แต่คำเดียว ในใจจั่วม่อจู่ๆ ก็บังเกิดความเห็นอกเห็นใจอย่างเปียมล้นหลังจากสั่งสอนจนหนำใจ กงซุนชาโบกมือเป็นสัญญาณให้ม้าฝานฝึกฝนต่อไป“ทุกคนทุ่มเทมาก!” จั่วม่อตื้นตันไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกกงซุนชาพยักหน้า “อา รอจนถึงจุดที่พวกมันสามารถขายชีวิตออกมา นั่นก็เกือบจะใช้การได้แล้ว” ม้าฝานผู้กำลังเตรียมจะหลบออกไปได้ยินประโยคนี้ ถึงกับสะดุดขาตัวเองเกือบหัวทิ่มพื้นจั่วม่อพึมพำรับคำอยู่สองสามคำ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจอยู่บ้าง“เจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?” นึกถึงว่ามันโยนทุกสิ่งทุกอย่างไว้บนบ่าของกงซุนชาอย่างสมบูรณ์ แม้แต่มันยังรู้สึกผิด เห็นกงซุนชายุ่งวุ่นวายจนเท้าแทบไม่ติดพื้นจริงๆ
