ในใจมันยังรู้สึกละอายเล็กน้อยกงซุนชาเอียงขบคิดแวบหนึ่ง ถามว่า “ท่านสามารถหลอมสร้างยุทธภัณฑ์เวทให้ข้าอย่างหนึ่งได้หรือไม่?”“เจ้าต้องการยุทธภัณฑ์เวทชนิดใด?” กล่าวถึงยุทธภัณฑ์เวท จั่วม่อรู้สึกฮึกเหิมอย่างแรงกล้าในทันที ภายในค่ายฝึกนี้ คล้ายมีบางสิ่งบางอย่างพราวพร่างตระการตาเกินไปจนชวนมึนงง หากคนเหล่านี้อยู่คนเดียว จั่วม่อยังสามารถเข้าใจได้ แต่พอนำพวกมันมาไว้รวมกัน จั่วม่อก็คล้ายไม่เข้าใจแล้ว แต่หากเป็นเรื่องของยุทธภัณฑ์เวท ทางด้านนี้มันเป็นคนที่มีฝีมือมากที่สุด!จั่วม่อหลงลืมไปโดยสิ้นเชิง วิชาหลอมสร้างยุทธภัณฑ์เวทของมันเกิดจากการเรียนรู้ด้วยตนเอง อาจารย์ลุงซินหยานไม่ได้ชี้แนะมันสักกี่ครั้ง จั่วม่อที่เพิ่งรู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูก พลันค้นพบสถานที่ที่มันสามารถแสดงฝีมือ ได้กลบเกลื่อนความขาดพร่องในใจของมัน กลายเป็นคึกคักขึ้นมาทันที“อ้อ เป็นยุทธภัณฑ์ที่เหมือนกับสร้อยเส้นนี้” กงซุนชาล้วงสร้อยคอร่วมใจที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมาให้ดูจั่วม่อเกาศีรษะแกรกกราก มันเข้าใจความหมายของกงซุนชา …นั่นคือการถ่ายทอดคำสั่งผูเยาก็เคยเตือนมันถึงปัญหานี้ตั้งแต่แรก กองทัพอสูรใช้จิตสำนึกในการถ่ายทอดคำสั่ง กองทัพปิศาจใช้แผนผังปิศาจถ่ายทอดคำสั่ง ส่วนซิวเจ่อใช้ยันต์สร้อยคอร่วมใจสามารถเชื่อมโยงผู้ใช้กับฝั่ายเดียวกันหกคน นี่หมายความว่าออกคำสั่งได้เพียงหกคนเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าแค่หกคนไม่สามารถตอบสนองความต้องการของกงซุน
