ันจะมีโอกาสประสบความสำเร็จท้ายที่สุดจั่วม่อยังคงตัดสินใจสร้างฐานทัพชั่วคราวในหุบเขาแห่งนี้ อย่างน้อยสภาพแวดล้อมที่นี่ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ดีจั่วม่อได้รับวิธีการฝึกฝนกองทัพจากผูเยามาเป็นกองพะเนิน จากนั้นทุ่มทั้งกองใส่กงซุนชา ผูเยายังเอื้อเฟึอพอที่จะเตือนจั่วม่อว่าวิธีการเหล่านั้นล้วนเป็นของเก่าแก่โบราณหลายพันปีมาแล้ว ควรใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงเท่านั้นผูเยาจู่ๆ ก็เปลี่ยนแปลงท่าที ทำเอาจั่วม่อรู้สึกรับไม่ได้อยู่บ้างแต่จากนั้นผูเยาก็กวาดปราณพิภพออกจากร่างมันในรวดเดียว จั่วม่อผู้ซึ่งหลงลืมความรู้สึกนี้ไปช่วงหนึ่ง พลันตระหนักถึงสิ่งที่เรียกว่ามีชีวิตอยู่มิสู้ตกตาย!ต่อให้มันล่วงรู้ว่าเรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อร่างกายมัน จั่วม่อก็ยังคงอยากร่ำไห้เป็นกำลัง!การสูบปราณพิภพ เมื่อใดจะจบสิ้นลงเสียที…ม้าฝานยืนตึงเครียดอยู่เบื้องหน้ากงซุนชา ในสายตาของมัน คุณชายน้อยที่ดูอ้อนแอ้นเอียงอายผู้นี้ มีระดับความชั่วร้ายมากพอที่จะทำให้อสูรปิศาจต้องฆ่าตัวตายด้วยความอับอายขายหน้า ไม่มีใครกล้าฝั่าฝึนคำสั่งของกงซุนชา กระทั่งผู้ที่เหี้ยมหาญและกระด้างกระเดื่องที่สุดในหมู่พวกมัน เหลยเผิง* เมื่ออยู่ต่อหน้ากงซุนชา ยังเชื่องเชื่อประดุจลูกแมว(เหลย – สายฟั้า เผิง – นกใหญ่ยักษ์ในตำนานจีน ดูรายละเอียดท้ายบท)“แสดงฝีมือทุกท่าที่เจ้ามี อย่าปิดบังสิ่งใด” กงซุนชาออกคำสั่งอันเรียบง่ายต่อม้าฝาน“ทราบแล้ว” ม้าฝานค่อยๆ เรียนรู้วิธีการใช้
