นกลับได้ก็คงดีแต่หากไม่อาจย้อนคืนสภาพเดิมกลับมาได้อีก เกรงว่าสถานการณ์ของซิวเจ่อคงย่ำแย่ยิ่ง!ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ปราศจากปราณธรรมชาติ พลังฝีมือของซิวเจ่อจะลดลงอย่างน่าใจหาย แต่ฝั่ายอสูรปิศาจกลับกลายเป็นมัจฉาได้น้ำ หากเหตุการณ์เช่นนี้ยังดำเนินต่อไปฝั่ายซิวเจ่อจะเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ อสูรปิศาจเพียงแค่ต้องกัดเซาะไปทีละอาณาจักรๆ บรรดาซิวเจ่อก็ได้แต่ถอยร่นไปเองบัดซบ!จั่วม่อรู้สึกหัวใจเต้นระส่ำแต่พอขบคิดอีกที ประเสริฐ นี่เป็นมันร้อนรนไปเองทั้งนั้น สำนักใหญ่เหล่านั้นย่อมจะไม่นั่งนิ่งเฉย นับพันๆ ปีที่ผ่านมา เป็นซิวเจ่อยืนเหยียบอยู่บนศีรษะอสูรปิศาจมาโดยตลอด คราวนี้พวกมันก็ต้องสามารถเอาชัยได้อีกครั้ง!จั่วม่อปลอบใจตัวเอง
ความคิดของมันหวนกลับมาหาเรื่องเฉพาะหน้า กิจการอันยิ่งใหญ่ของโลกหามีส่วนเกี่ยวข้องกับมันไม่ มิสู้หันมาทุ่มเทความพยายามกับชีวิตน้อยๆ ของมันจะดีกว่าต่อไปคุณค่าของเกษตรกรปราณจะเพิ่มสูงขึ้น อย่างน้อยมันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความอดอยากหิวโหย… ความคิดนี้วาบผ่านเข้ามาในใจระบบระเบียบของอาณาจักรขุนเขาน้อยจะพังทลาย กลายเป็นดินแดนที่ไร้กฎเกณฑ์อย่างสมบูรณ์ มันต้องรีบออกไปจากสถานที่ผีสางนี้จั่วม่อตระหนักอย่างลึกซึ้ง ที่เบื้องหน้าสงคราม พลังฝีมือเฉพาะบุคคลแทบจะไร้คุณค่าความหมาย ไม่เพียงไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ของสงคราม แม้แต่ชีวิตตัวเอง มันก็ไม่สามารถกุมเอาไว้ในมือได้ในยุคสมัยแห่งควา
