มวุ่นวาย ชีวิตมนุษย์ไม่ต่างอันใดจากสุนัขหญ้าฟางม้าฝานในใจร้อนรนกระวนกระวาย ผู้อาวุโสผีดิบเข้าสู่ความเงียบงันไปนาน ไม่กล่าววาจาใด มันรู้สึกว่าอากาศเบื้องหน้าคล้ายผนึกแข็งตัว แรงกดดันที่มองไม่เห็นกดทับมันจนตัวสั่นเทา สามารถได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นกระหน่ำ รัวเร็วขึ้นทุกขณะ รู้สึกปากคอแห้งผากแทบทานทนไม่ไหว“ไฉนพวกเจ้าไม่หลบหนีออกไปจากอาณาจักรขุนเขาน้อย?” ผู้อาวุโสผีดิบถามอย่างกะทันหันจั่วม่อกล่าวออกมาในที่สุด ม้าฝานที่แทบจะกลั้นหายใจมาโดยตลอด เพิ่งรู้สึกว่าหายใจคล่องคอก็ตอนนี้เอง รีบสูดลมหายใจอย่างตะกละตะกลาม“ผู้อาวุโส นี่ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากไปจากอาณาจักรขุนเขาน้อย แต่แม่น้ำอาณาจักรสายที่มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรวารีฟั้า ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของคนกลุ่มหนึ่งหากพวกเราต้องการผ่านทาง ก็จำเป็นต้องจ่ายจิงสือและข้าวปราณเป็นจำนวนที่มากพอ”
จั่วม่อเข้าใจในทันที มันอดคิดไม่ได้ ผู้คนเหล่านี้ยังโหดเหี้ยมอำมหิตกว่ามันมากอาณาจักรขุนเขาน้อยมีแม่น้ำอาณาจักรเพียงสองสายเท่านั้น หนึ่งไปยังอาณาจักรนภาจันทร์ อีกหนึ่งมุ่งตรงไปอาณาจักรวารีฟั้าเมื่อปิดกั้นแม่น้ำอาณาจักรที่ไปยังอาณาจักรวารีฟั้า อาณาจักรขุนเขาน้อยก็กลายเป็นดินแดนปิดตายในทันที ไม่มีผู้ใดกล้าไปยังอาณาจักรนภาจันทร์เป็นแน่“ไม่มีผู้ใดทดลองเข่นฆ่าเปิดทางออกไปหรือ?”ม้าฝานฝึนยิ้มขมขื่น “ผู้ที่ควบคุมแม่น้ำอาณาจักรเอาไว้ เป็นค่ายสำนักที่เข้มแข็งที่สุดในอาณ
