กัน ใกล้ชิดสนิทสนมเสียยิ่งกว่าพี่น้องร่วมอุทร สำหรับจั่วม่อแล้ว ศิษย์น้องกงซุนเชื่อถือได้ยิ่งกว่าใครทั้งหมดสมควรทำอย่างไรให้ศิษย์น้องกงซุนเป็นผู้บัญชาการรบ แต่ไม่ให้สูญเสียชีวิตน้อยๆของมัน?ยุทธภัณฑ์เวท? ลืมไปได้เลย กระทั่งยุทธภัณฑ์เวทที่เลิศล้ำที่สุด เมื่ออยู่ในมือศิษย์น้องกงซุนก็เป็นได้แค่เศษเหล็ก มันไม่อาจใช้เหล่ายุทธภัณฑ์เวทได้เต็มพลังอำนาจหรือจะจับมันฝึกปรือเวทวิชารักษาชีวิต? แต่ในเวลาเช่นนี้ ไม่สายเกินไปหน่อยหรือ?ศิษย์น้องกงซุนอาจมีพรสวรรค์ด้านบัญชาการรบ แต่ความสามารถในด้านบำเพ็ญเพียรของมันย่ำแย่สุดทนดูจั่วม่อประสบปัญหาคิดไม่ตกอีกแล้วทันใดนั้นมันเขกหัวตัวเองแรงๆ มันลืมผูเยาไปได้อย่างไร เจ้าวัตถุโบราณเก่าแก่พันปีผู้นี้อย่างน้อยก็สมควรล่วงรู้อะไรบ้าง“เจ้าต้องการเพาะสร้างมันเป็นแม่ทัพบัญชาการศึกเช่นนั้นหรือ?”ผูเยาเบิกตามองจั่วม่อ ดูตื่นตะลึงเล็กน้อย เรื่องที่เต็มไปด้วยวิสัยทัศน์อันยาวไกลเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เจ้าหน้าผีดิบจอมละโมบนี่สามารถคิดออกด้วยหรือไร? ไม่ใช่ว่าในสายตามันเห็นแต่เพียงจิงสือหรอกหรือ?“ข้ารู้สึกว่ามันมีพรสวรรค์ล้ำเลิศในด้านนี้” จั่วม่อตอบคำถาม”หรือเจ้าไม่คิด?“พรสวรรค์ของมันแทบจะไม่ผ่านเกณฑ์ด้วยซ้ำ” ความหมายของผูเยาแปลว่ามันไม่ได้ปฎิเสธ ที่สำคัญคือด้วยสายตาสูงส่งเหนือศีรษะของผูเยา เกณฑ์ของมันยังจะธรรมดาสามัญหรือ?”แต่เจ้าจะต้องการแม่ทัพบัญชาการศึกไปเพื่อสิ่งใด? ใช่คิดเ
