ริ่มต้นพิชิตแผ่นดินหรือไม่?”จั่วม่อมองผูเยาราวกับมองคนปัญญาอ่อน เจ้าผู้นี้ศีรษะโดนกระแทกอีกแล้วหรือ?อาศัยกลุ่มคนเพียงหยิบมือเดียวเท่านี้ พวกมันกระทั่งจะเรียกเก็บค่าคุ้มครองยังไม่มีปัญญา ยังจะเพ้อฝันถึงการครองแผ่นดินด้วยหาอันใด! เพียงแต่เมื่อนึกถึงว่ามันมีเรื่องต้องพึ่งพาอีกฝั่าย จั่วม่อตัดสินใจว่าไม่กล่าววาจาทำร้ายจิตใจเหล่านี้จะดีกว่า มันกล่าวว่า”หนึ่งรั้วสามเสาเข็ม หนึ่งวีรบุรุษสามความช่วยเหลือ รั้วต้องการเสาเข็มฉันใด วีรบุรุษก็ต้องการความช่วยเหลือฉันนั้น การต่อสู้เป็นกลุ่มต้องพึ่งพาฝีมือมากกว่าการต่อสู้ตามลำพัง อย่างไรก็ตามข้าคิดว่าวิถีทางสายนี้ สำหรับมันมีอนาคตสดใสมากกว่าเป็นคนฆ่าสัตว์”อย่างที่คาดไว้ เด็กผู้นี้จะมีวิสัยทัศน์ยาวไกลถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ผูเยาในใจไม่ทราบเพราะเหตุใด พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก“เรื่องที่ดีเช่นนี้ ไฉนไม่ยอมบอก?” จั่วม่อขุ่นเคืองยิ่ง
“เจ้าคนบ้านนอกเอ๊ย!” ผูเยาเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม แต่ละครั้งที่ได้ดุด่า มันรู้สึกเบิกบานใจยิ่ง นอกจากนี้มันยังพบว่า ตราบเท่าที่จั่วม่อมีเรื่องบางอย่างจะขอร้อง ต่อให้ดุด่ามันสักเท่าใด จั่วม่อก็จะไม่แสดงความพิโรธโกรธกริ้วออกมาเห็นความขุ่นเคืองในดวงตาจั่วม่อยิ่งมายิ่งหนักหนาขึ้น แต่ยังทนฝึนข่มใจเอาไว้ผูเยาภาคภูมิใจยิ่งโอ้ ความรู้สึกนี้ไม่เลวเลยจริงๆ“ให้ข้าสอนบทเรียนแรกแก่เจ้าเสียก่อน สิ่งที่เจ้ากล่าวถึงคือผู้บัญชาการรบที่เกิดมาเพ
