อกเจ้ากระมัง!”“จิตสำนึก?”“ใช่” ผูเยาพยักหน้า”อสูรฝึกปรือจิตสำนึกเป็นหลัก เกิดมามีความสามารถในด้านนี้ตามธรรมชาติ …เรื่องการออกคำสั่ง เป็นเรื่องหนึ่งที่เจ้าสมควรพิจารณาเสียก่อน”“ส่วนเรื่องรักษาชีวิตมัน” ผูเยาเอียงคอครุ่นคิด “แม่ทัพบัญชาการศึกมักจัดยอดฝีมือคอยเฝั้าอารักขา และพวกมันจะซ่อนตัวอยู่ในกองทัพ เพื่อไม่ให้ถูกค้นพบได้โดยง่าย”จั่วม่อแทบกระอักเลือดหลังจากกล่าววาจายืดยาวถึงเพียงนี้ สุดท้ายก็เท่ากับไม่ได้กล่าวอันใด จัดยอดฝีมือคอยเฝั้าอารักขา? จะให้มันจัดยอดฝีมือจากที่ใดมาคอยเฝั้าอารักขากงซุนชาเล่า? ซ่อนตัวอยู่ในกองทัพ? พวกมันก็มีกันเพียงไม่กี่คนเท่านี้ จะให้ไปหลบซ่อนตัวที่ใด“เวลานี้เราเป็นตั๊กแตนติดอยู่บนเรือ” จั่วม่อดวงตาราวกับอยากฆ่าคน กล่าวอย่างเย้ยหยัน “ฮึ่ม ไม่ทราบว่าอสูรฟั้ามีรสชาติเยี่ยงไร จะถูกปากสัตว์ปราณใต้มหาสมุทรนี้หรือไม่?”ผูเยาย่อมไม่สะทกสะท้านต่อการข่มขู่ระดับนี้ มันแผดเสียงหัวร่อระคายหูแทนคำตอบเห็นจั่วม่อเริ่มบันดาลโทสะ ผูเยาในที่สุดหยุดเสียงหัวร่อไร้ปราณีของมัน“หากเจ้ากำลังกล่าวถึงสิ่งที่จะรักษาชีวิตของมัน นี่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเอาเสียเลย”ผูเยาหัวร่อฮิฮะ “อย่างเช่นแผนผังปิศาจ เห็นหรือไม่ว่าสะดวกสบายเพียงใด สลักลงไปครั้งเดียว มีประโยชน์ไปชั่วชีวิต เจ้าเด็กหน้าขาวนั่นไม่จำเป็นต้องฝึกปรือแม้แต่น้อยแผนผังปิศาจจะคอยกลั่นเกลาสังขารของมันให้เอง ในอนาคตมันจะกลายเป็นแมลงสาบ
