นชาทิ้งอย่างทารุณยี่สิบกว่ารอบ จั่วม่อประหลาดใจยิ่ง มันไม่เคยเห็นผูเยาสนใจเรื่องอื่นใดถึงเพียงนี้มาก่อน ตั้งแต่ที่ผูเยานำกฏกติกาของหมากรุกสงครามออกมามากมายหลากหลายประเภท จั่วม่อก็ทราบแล้วว่าคนผู้นี้จะต้องเคยหมกมุ่นงมงายอยู่กับวิถีทางนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเห็นสีหน้าภาคภูมิใจของผูเยา หลังจากเหยียบย่ำกงซุนชาไปยี่สิบกว่ารอบ มันก็ทราบว่าเจ้าผู้นี้ได้ค้นพบแหล่งบันเทิงเริงรมย์ใหม่ ดังนั้นมันทดลองวางเดิมพันกับเรื่องนี้จั่วม่อชนะพนัน!ผูเยาสลดหดหู่ แผนการน้อยๆ ของจั่วม่อก็ไม่ใช่ว่ามันไม่รู้ ตรงกันข้าม มันทราบกระจ่างดีทีเดียว ทว่าก็อย่างที่จั่วม่อคาดไว้ กว่าที่ผูเยาจะได้พบผู้ที่สามารถเล่นสนุกกับมันได้ ทั้งยาวนานและลำบากยากเข็ญยิ่ง หากมันต้องสูญเสียคนที่จะเล่นกับมันไป ชีวิตมันยังจะเหลือสิ่งใดอีกเล่าสำหรับอสูรฟั้าผู้ไม่มีเปั้าหมาย ไม่มีจิตปณิธานหรือความทะเยอทะยานใด ความสนุกสนานสำราญใจเป็นเรื่องสำคัญยิ่งในที่สุดผูเยากล่าวอย่างอับจนปัญญาอยู่บ้างว่า “อ้อ ข้านึกออกแล้ว มีวิธีการรักษาชีวิตที่ลี้ลับคลุมเครือยิ่งอยู่อย่างหนึ่ง”“อันใด?” จั่วม่อรีบถาม“โลหิตทะลวงช่องว่าง”“นั่นมันเวทวิชาอันใด?”“ไม่ใช่เวทวิชา มันเป็นยุทธภัณฑ์เวท!”“อ้อ…”
หลายชั่วยามต่อมา จั่วม่อจ้องมองสร้อยคอสามเส้นที่อยู่ตรงหน้ามันอย่างพึงพอใจบนเส้นคอแต่ละเส้นมีปั้ายหยกอยู่สองแถบ ปั้ายหยกแต่ละชิ้นแกะสลักด้วยอักขระยันต์อันซับซ้อนและเก
