“ตัวอะไรกันละนั่น?” กงซุนชาถามเสียงแข็งทื่อ“ข้าไม่รู้” จั่วม่อตอบเสียงแข็งทื่อพอกันฉุนอวี๋เฉิงผู้น่าสงสารหน้ามืดวูบ หงายหลังสิ้นสติไปทันที“นี่คือสัตว์ร้ายวารีนิลเนตรจันทรา” ผูเยากล่าวเนิบนาบ เพิ่งเข่นฆ่ากงซุนชาอย่างทารุณมายี่สิบกว่ารอบ มันอยู่ในอารมณ์สดใสแช่มชื่น สีหน้าท่าทางเอื้อเฟึอเป็นพิเศษ“สัตว์ร้ายวารีนิลเนตรจันทรา?”“พวกมันส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใต้ก้นบึ้งของมหาสมุทรไร้ขอบเขต มีร่างกายใหญ่โตมหึมา ทว่าในความเป็นจริงดูดีแต่ภายนอกเท่านั้น ในร่างกายไม่มีอะไรดีเลย ที่พอจะใช้การได้มีเพียงไข่มุกจันทรากับวารีนิล สองอย่างเท่านั้น” ผูเยาเพียงเหลือบมองแวบหนึ่งจากนั้นกลายเป็นดูถูกเหยียดหยาม“ไข่มุกจันทรา! วารีนิล!” จั่วม่อหัวใจโลดขึ้นอย่างกะทันหัน มันแม้ไม่เคยได้ยินชื่อสัตว์ร้ายวารีนิลเนตรจันทรามาก่อน แต่กลับคุ้นเคยกับไข่มุกจันทรากับวารีนิล วารีนิลมีประโยชน์ใช้สอยกว้างขวาง ราคาสูงลิบ ส่วนไข่มุกจันทราไม่เพียงแต่ราคาแพงหูดับ แต่ตามท้องตลาดมีเพียงไม่กี่เม็ดเท่านั้น เป็นหนึ่งในวัตถุดิบอันล้ำเลิศสำหรับการหลอมสร้างยุทธภัณฑ์อย่างไรก็ตาม เวลานี้แม้แต่จั่วม่อยังไม่กล้าละโมบ พลังสภาวะที่สัตว์ร้ายวารีนิลเนตรจันทราแผ่ซ่านออกมาน่าประหวั่นพรั่นพรึงเกินไป“เจ้าตัวนี้ระดับอะไร? จุดอ่อนของมันเล่า?” จั่วม่อถามต่อ“ระดับสี่ ส่วนเรื่องจุดอ่อนข้าไม่รู้” ผูเยากล่าวเสริม”ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยกับมันเท่าใด”เรือเมล็ดอินทผลัมพ
