อาณาจักร? ไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อยหรือ?”จั่วม่อประหลาดใจยิ่ง”นั่นไม่เท่ากับพาตัวไปลงร่างแหด้วยตัวเอง?”“มหาสมุทรไร้ขอบเขตนั้นกว้างใหญ่และไม่มีที่สิ้นสุด อาจต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเจอแผ่นดินสักผืน หากไปทางอื่น เราจะไม่มีสถานที่ให้ซ่อนตัว”กงซุนชาแยกแยะอย่างเยือกเย็น ดวงตาทอแววร้อนระอุ”เมื่อถึงเวลา คนบนเกาะจะแตกฮือกระจัดกระจายกันไป เราจะสวนไปในทิศทางตรงกันข้าม ทะลวงฝั่าไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าพวกอสูรจะไม่ทันคาดคิด”“แต่อสูรพวกนี้มาจากทางอาณาจักรขุนเขาน้อย อาณาจักรขุนเขาน้อยจะต้องพินาศย่อยยับไปแล้วแน่ๆ หากเราสวนทางไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อย เราจะหนีไม่รอดนะ”ฉุนอวี๋เฉิงหวาดกลัวข้อเสนอของกงซุนชายิ่ง หวาดกลัวเสียจนได้สติขึ้นมาถกเถียงทันเวลาทีเดียว“นั่นก็ไม่แน่นัก” กงซุนชาสั่นศีรษะ”หากอาณาจักรขุนเขาน้อยพินาศจริง สิ่งที่มาถึงที่นี่จะต้องไม่ใช่กองทัพอสูรจำนวนน้อยนิดเพียงเท่านี้แน่”“นี่ยังเรียกว่าจำนวนน้อยนิด?” ฉุนอวี๋เฉิงถามเสียงหลง พลางชี้ไปยังกองทัพอสูรอันเคร่งครัดเป็นระเบียบบนฟากฟั้า“สำหรับพวกเรา อาจมองว่าเป็นจำนวนมาก แต่หากพวกมันคิดโจมตีอาณาจักรนภาจันทร์ จำนวนเพียงเท่านี้นับว่าน้อยเกินไปมาก” กงซุนชาแจกแจงอย่างรวดเร็วจั่วม่อมีปฎิกิริยาทันที “ความหมายของเจ้าคือพวกมันเป็นเพียงกองกำลังเล็กๆ ที่ลอบเข้ามา?”“เป็นไปได้” กงซุนชาตอบ“พวกมันลอบเข้ามาทำไม?”“ข้าไม่ทราบ บางทีพวกมันอาจมีเปั้าหมายเฉพาะของพว
