กมันกระมัง?”จั่วม่อนึกถึงสิ่งที่ผูเยากล่าวไว้ หรือว่าคนเหล่านี้มาค้นหามันจริงๆ? ไม่ใช่ พวกมันมาตามหาอสูรปิศาจที่ทำให้เกิดดาวพร่างกลางทิวาจริงๆ?ในใจมันยังคงชั่งน้ำหนักทางเลือกซ้ำแล้วซ้ำอีก กล่าวตามความสัตย์ ข้อเสนอของกงซุนชาเป็นเรื่องที่อันตรายยิ่ง ไม่ใช่ สมควรเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่อันตรายถึงที่สุด แต่จั่วม่อกลับมีความรู้สึกลึกๆ ว่าโอกาสที่ข้อเสนอนี้จะประสบความสำเร็จมีความเป็นไปได้มาก จากมุมมองนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าอันที่จริงมันสนับสนุนข้อเสนอของกงซุนชาสมควรเลือกทางไหนดี?จะอย่างไรจั่วม่อก็เป็นเพียงซิวเจ่อตัวเล็กๆ ที่เพิ่งจะฝั่าด่านหนิงม่ายสำเร็จ ไม่ได้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่อาจกำหนดความเป็นความตายของพวกมัน จึงอดลังเลไม่ได้ทว่า…อีกฝั่ายไม่ได้เปิดโอกาสให้มันลังเล!เห็นท้องฟั้าเหนือกองทัพอสูร จู่ๆ ก็มืดทะมึนไปด้วยเมฆดำหนาทึบ ระลอกปราณธรรมชาติอันกร้าวแกร่งประดุจลมพายุกวาดกระโชกท่านย่ามันเถอะ!จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง อีกฝั่ายกำลังจะโจมตีในชั่วขณะจิตนี้แล้ว ระลอกปราณธรรมชาติที่แล่นพล่านอยู่ในอากาศเหมือนกับสายฟั้าแกร่งภูตหยางไม่มีผิดเพี้ยน แต่พลังสภาวะอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงร้ายกาจกว่านับร้อยเท่าพันทวี มันไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าขอเพียงอีกฝั่ายเพียงแค่โจมตีลงมาคราวเดียว เกาะแมกไม้รกร้างจะถูกถล่มราบเป็นหน้ากลอง!เวลานี้ยังไม่หนี จะรอไปถึงเมื่อใด?มันกระชากกงซุนชากับฉ
