ุนอวี๋เฉิงสุดแรงเกิด ไม่ใส่ใจสิ่งอื่นใด กระโดดลงน้ำไปในทันทีแสงสีทองพุ่งวาบ ห่วงเสียงพุทธะลอยหายเข้าไปในอกเสื้อจั่วม่อ พลังของขบวนค่ายกลบนเกาะแมกไม้รกร้างอ่อนลงทันตาเห็นเกาะแมกไม้รกร้างพลันแตกฮือ!“หนีไปแล้ว! จั่วม่อหนีไปแล้ว!”“หนีเร็ว!”“ทุกคน หนีเร็ว!”ในเวลานี้เอง ท่ามกลางเสียงดังสนั่นลั่นโลก สายฟั้าเส้นมหึมาบิดตัววูบ ฟาดใส่เกาะแมกไม้รกร้างอย่างถนัดถนี่ตง!เสียงหนักทึบสะท้านใจผู้คน เหล่าซิวเจ่อที่พลังบำเพ็ญเพียรอ่อนด้อยสะท้านเฮือกโลหิตทะลักออกจากจมูกปากทุกผู้คนล้วนหันกลับไปมองอย่างช่วยไม่ได้เห็นเกาะแมกไม้รกร้างกับขบวนค่ายกล ต่อหน้าสายฟั้าอันเกรียงไกร พวกมันไม่ผิดอันใดกับกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่ง ถูกกวาดล้างในพริบตา ซิวเจ่อสิบกว่าคนหลบหนีไม่ทัน ถูกกวาดไปพร้อมกัน ร่างแหลกสลายกลายเป็นเศษธุลีนับไม่ถ้วน ไม่มีเวลากระทั่งจะกรีดร้องก่อนตาย ดวงวิญญาณแตกกระจายไปในบัดดลในมหาสมุทร จั่วม่อก็ไม่ได้อยู่ในสภาพดีเท่าใด เลือดลมในร่างกายปันปั่วน พลังปราณแทบหลุดออกจากการควบคุม กงซุนชากับฉุนอวี๋เฉิงใบหน้าขาวเผือด พลังอำนาจของการโจมตีครั้งนี้แข็งแกร่งเสียจนแล่นกระทบลงมาในมหาสมุทรด้วย!บนขอบเหวแห่งความเป็นตาย จั่วม่อพลันสงบลง เมล็ดอินทผลัมปรากฎขึ้นในมือเห็นเรือวิเศษถูกเกาะสลักไว้บนเมล็ด นี่เป็นของดีที่มันได้มาจากร่างของหนานหมิงจื่อแต่ของสิ่งนี้ต้องใช้พลังปราณมากมายมหาศาล มันจึงไม่เคยได้คิดหาวิธีใช้งานในการปิดด
