จ่อกว่าหกร้อยคน แต่ก็เป็นเพียงกลุ่มกเฬวรากที่สุมๆ กันมาเท่านั้น
มองไปยังกองทหารที่เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างน่ากลัว จั่วม่อในใจอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกไร้อำนาจ ความแตกต่างในด้านพลังระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ค่ายกลจะสามารถชดเชยได้“พวกมันเป็นอสูรปิศาจจริงๆ?” ฉุนอวี๋เฉิงยังคงมึนงงอยู่บ้าง กงซุนชาก็ใช้สายตาอยากรู้อยากเห็นจ้องมองจั่วม่อ“อา เป็นเผ่าอสูร ไม่ใช่เผ่าปิศาจ” จั่วม่อผงกศีรษะรับ”ส่วนใหญ่เป็นอสูรบริวารภูต มีอสูรแยกราตรีอยู่บ้าง”“อสูรบริวารภูต? อสูรแยกราตรี?” กงซุนชาสีหน้าสนอกสนใจยิ่ง สำหรับพวกมันอสูรปิศาจเป็นเผ่าพันธุ์สัตว์ประหลาดที่อยู่ห่างไกลมาก“อสูรชั้นต่ำเรียกว่าอสูรน้อย (เสี่ยวเยา) ก็ประมาณเลี่ยนชี่ของเรากระมัง ระดับถัดไปเป็นอสูรบริวารภูต พอๆ กับจู้จีของเรา ส่วนอสูรแยกราตรีเทียบเท่าหนิงม่ายของเรา” จั่วม่ออธิบายอย่างเรียบง่าย“น่ากลัวเหลือเกิน แล้วเราไม่สามารถรักษาที่นี่เอาไว้หรือ?”ฉุนอวี๋เฉิงถามอย่างร้อนรนกงซุนชาสั่นศีรษะ แต่ไม่ได้กล่าว จั่วม่อฝึนยิ้ม “เกรงว่าจะรักษาเอาไว้ไม่ได้เสียแล้วอสูรปิศาจมุ่งเน้นการเข่นฆ่า ตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมาก็ต้องเผชิญกับการต่อสู้ ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกมันโหดร้ายกว่าพวกเรามาก ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าลองชมดูขบวนทัพของพวกมันเถอะ เทียบกับฝั่ายเราที่มีเพียงไพร่พลแตกตื่นกับวีรบุรุษกระจัดกระจาย พวกเราไม่ใช่คู่มือของพวกมันเลย”“เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรเล่า?” ฉุนอวี๋เ
