เป็นระเบียบร้อยร้อยถึงที่สุด แถวตรงแน่วอย่างกับวัดด้วยบรรทัดเหล็ก ในระหว่างการบินรุดหน้า กองทหารทั้งหมดไม่มีร่องรอยของความสับสนวุ่นวายแม้แต่น้อย เป็นระเบียบเรียบร้อยเสียจนน่ากลัวหากหลายสิบคนมีท่วงท่าเช่นนั้น ผู้คนจะรู้สึกว่านี่ไม่มีอะไรสำคัญ แต่เมื่อหลายพันคนเป็นระเบียบเรียบร้อยถึงเพียงนี้ กลับก่อเกิดแรงกดดันที่มองไม่เห็นขึ้นมา ทุกผู้คนราวกับว่ามีก้อนหินหนักพันจินกดทับอยู่บนแผ่นอก แตกตื่นจนขวัญหนีดีฝั่อ สุ้มเสียงจอแจทั้งหมดเงียบกริบไปทันที ทุกคนคล้ายถูกรัดคออย่างเฉียบพลัน“ยอดเยี่ยมจริงๆ” กงซุนชาพึมพำ ดวงตาเป็นประกาย จากนั้นมองไปยังบรรดาผู้คนบนเกาะที่กำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นอกเห็นใจ อดถอนหายใจออกมาไม่ได้“ส่วนทางนี้ก็กลุ่มกเฬวรากหกร้อยคน!”ทั้งสองฝั่ายแตกต่างกันมากเกินไป ในหมู่ผู้คนนับพันของฝั่ายตรงข้าม ไม่มีผู้ใดกล่าววาจา ทุกคนเงียบกริบเสมือนตาย จ้องมองตรงแน่วนิ่ง ส่วนเหล่าซิวเจ่อบนเกาะกลับแตกตื่นลนลานประดุจฝูงไก่ไร้หัว“เตรียมตัวหนีเอาชีวิตรอด” กงซุนชาหันไปเตือนฉุนอวี๋เฉิง“แล้วศิษย์พี่เล่า?” ฉุนอวี๋เฉิงถามด้วยสีหน้าว่างเปล่า“รีบตามหามัน” กงซุนชาตอบ“ข้าอยู่ที่นี่” จั่วม่อไม่ทราบปรากฎตัวอยู่ด้านหลังพวกมันตั้งแต่เมื่อใด“รีบหนีเถอะ” กงซุนชาผายมือไปยังจั่วม่อจั่วม่อลอบฝึนยิ้ม นึกไม่ถึงว่ามันเพิ่งจะออกจากปิดด่านฝึกตนก็เผชิญกับเรื่องนี้เข้ามันทราบดีว่ากงซุนชากล่าวไม่ผิด แม้ว่าบนเกาะจะมีซิวเ
