เลอะเลือนมึนงงค่อยฟึนขึ้นมาในที่สุดไฉน…ไฉนความรู้สึกนี้ถึงได้รุนแรงกว่าครั้งก่อน?ใช่เป็นผลข้างเคียงจากการที่มันทะลวงฝั่าไปยังด่านหนิงม่ายหรือไม่?ก่อนหน้านี้ มันเริ่มปรับตัวเข้ากับความเจ็บปวดจากการที่ปราณพิภพถูกสูบออกไปได้อยู่แล้วเชียว คิดไม่ถึงความเจ็บปวดกลับรุนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน ด้วยการที่ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ จั่วม่อกลายสภาพน่าอนาถในบัดดลสตรีนางหนึ่งทอดตามองแม่น้ำใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหลังนางเป็นกองทหารอันเคร่งขรึม ยืนเรียงรายอย่างสงบเงียบ“ตรวจสอบพบหรือไม่?“ขอรับ!” บุรุษกลางคนตอบอย่างนอบน้อม”สถานที่ที่เกิดดาวพร่างกลางทิวาคืออาณาจักรนภาจันทร์ เมื่อไม่นานมานี้เอง ราวๆ หนึ่งปีที่แล้ว”“หนึ่งปีที่แล้ว…” สตรีนางนั้นทอดถอนแผ่วเบา”ข้าใคร่รู้ยิ่งนัก ต้าเหรินท่านนั้นที่แท้เป็นผู้ใดกันแน่”บุรุษกลางคนในดวงตาเต็มไปด้วยแววคลั่งไคล้อันร้อนเร่า”ต้าเหรินท่านนั้นเมื่อสามารถหลบหนีออกมาจากหอหลอมอสูร ย่อมต้องเป็นต้าเหรินที่รอดชีวิตจากมหาสงครามพันปีอย่างแน่นอน!”“มหาสงครามพันปี…นั่นยาวนานเหลือเกิน”“คุณหนู!”“ไม่มีใด ข้าเพียงสะทกสะท้อนอยู่บ้างเท่านั้น” สตรีนางนั้นแย้มยิ้ม”ยุคสมัยของพวกเราช่างโชคดีนัก”“ขอรับ!” บุรุษกลางคนอดตื่นเต้นไม่ได้“มีเปั้าหมายที่น่าสงสัยหรือไม่?” สตรีนางนั้นกลาวถามอย่างเป็นการเป็นงาน“ยังไม่ทราบขอรับ” บุรุษกลางคนรายงานไปตามจริง”พวกเราพบแม่น้ำอาณาจักรที่นำไปยังอาณาจักรนภ
