” ระหว่างถ้อยคำเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวจั่วม่อกงซุนชาไม่กล่าวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ในดวงตาเป็นประกายสุกใส รอยยิ้มบนใบหน้าของมันดูร้ายกาจอย่างบอกไม่ถูก “รายได้ของเราระหว่างนี้ไม่เลวเลย ทุกวันมีผู้คนผ่านเข้ามาอย่างน้อยห้าสิบหกสิบคน บางวันมากถึงหนึ่งร้อยคน แต่ละคนต้องจ่ายหนึ่งร้อยจิงสือระดับสาม นับๆ ดูแล้ว แต่ละวันมีรายได้อยู่ที่ราวๆ ยี่สิบชิ้นถึงสี่สิบชิ้นจิงสือระดับสี่!”“ยี่สิบชิ้นถึงสี่สิบชิ้นจิงสือระดับสี่…” จั่วม่อสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ ความไม่พึงประสงค์ทั้งมวล ความอึดอัดขัดข้องทั้งมวล และความโศกสลดหดหู่ทั้งมวล ล้วนปลิวหายวับไปในบัดดล ตัวเลขอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้หัวใจน้อยๆ ของมันเต้นเร่าอย่างร้อนแรงเมื่อไม่นานมานี้เอง หนึ่งชิ้นจิงสือระดับสี่ยังเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับมันอยู่เลยอย่างที่คาดไว้ ช่วงเวลาอันวุ่นวายเป็นโอกาสแห่งความร่ำรวยจริงๆ!แม้แต่หัวหน้ากองโจรลมดำอย่างจางห่าว ทั้งเนื้อทั้งตัวยังมีเพียงสิบกว่าชิ้นจิงสือระดับสี่เท่านั้น แต่นั่นยังน้อยกว่ารายได้ประจำวันของจั่วม่อในตอนนี้เสียอีก!ความปลาบปลื้มยินดีในโชควาสนาขนาดใหญ่โอบล้อมจั่วม่อเอาไว้ มันรู้สึกมั่งคั่งร่ำรวยอย่างไม่เคยมีมาก่อนทั้งชีวิต!จะว่าไป จิงสือสามารถกระตุ้นความหาญกล้าในใจผู้คน จั่วอความมั่นใจพุ่งพรวดขึ้นมาทันที กองทัพอสูรปิศาจมาถึงแล้วจะเป็นไร? ทุกวันนี้ มีตัวประหลาดใดที่ไม่ถูกทุบตีจนตายด้วยจิงสือ!“ฮี่ฮี่ จา
