ภูเขาสุญตาสือฟั่งหรงใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล “เพราะเหตุใด?”เผยเหยียนหรานเผยสีหน้าขออภัยระคนอับจนปัญญา “ไกลเกินไป! ต่อให้เราบอกมัน มันก็ไม่สามารถกลับมาทันเวลา นอกเสียจากว่ามันจะเป็นจินตัน ไม่เช่นนั้นไม่อาจกลับมาได้ภายในสามวัน”“เช่นนั้นข้าจะไม่ไปอาณาจักรคลื่นเรืองรอง! ข้าจะไปรับมัน!” สือฟั่งหรงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว“เหลวไหล!” เผยเหยียนหรานบันดาลโทสะ แต่พอเห็นสีหน้าเจ็บปวดระคนขุ่นแค้นบนใบหน้าสือฟั่งหรง ก็พยายามระงับอารมณ์โกรธในใจ กล่าวเสียงต่ำ “อาณาจักรคลื่นเรืองรองมียอดฝีมือมากมาย ไม่ว่าสำนักเราจะสามารถลงหลักปักฐานอยู่ในอาณาจักรคลื่นเรืองรองได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับพวกเราเหล่าจินตัน ในเวลาที่พวกเราต้องการเจ้าศิษย์น้องหญิงเจ้าจะหักใจละทิ้งสำนักไป เพียงเพื่อจั่วม่อเท่านั้นหรือ?”สือฟั่งหรงกัดริมฝีปาก น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเผยเหยียนหรานเสียงอ่อนลง “ศิษย์น้องหญิง ไม่ต้องวิตกไป จั่วม่อเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง มันย่อมรู้จักเอาตัวรอดได้ หลังจากที่เราสามารถลงหลักปักฐานในอาณาจักรคลื่นเรืองรองอย่างมั่นคง เราสามารถส่งผู้คนไปตามหามันทีหลัง!”เผยเหยียนหรานเกลี้ยกล่อมสือฟั่งหรงอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่นางจะยอมคล้อยตามอย่างเสียไม่ได้ในที่สุดหลินเชียนพอพบหน้าเผยเหยียนหราน เห็นอีกฝั่ายสีหน้าไม่สู้ดี คาดเดาว่าเผยเหยียนหรานวิตกกังวลต่ออนาคต จึงปลอบโยนว่า “เจ้าสำนักเผย ไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไป
