อกไป สายตาของฟูั่ฟงกลับคืนสู่ความแจ่มใสชัดเจน เพียงแต่จังหวะเวลารวบร่างแหปราณกระบี่สังหารอันตระการตา แม้แต่มันก็ต้องตื่นตะลึง“นอกเหนือจากระดับพลังบำเพ็ญเพียรแล้ว จั่วม่อรุดหน้าขึ้นมากเมื่อเทียบกับในครั้งนั้น” ฟูั่ฟงทอดถอนชมเชย “ค่ายกลของมันในยามนี้ยิ่งลี้ลับสุดหยั่งคาดกว่าเดิมหากระดับพลังบำเพ็ญเพียรของมันรุดหน้าไปด้วยอัตราเดียวกันนี้ เกรงว่าจะไม่ด้อยกว่าเหวยเสิ้งแม้แต่น้อย!”กุ่ยฟงอ้าปากค้าง อึกอักอยู่ครึ่งค่อนวันยังไม่อาจกล่าววาจาใด ดวงตาเต็มด้วยความตื่นตระหนกความแข็งแกร่งของจั่วม่อที่เพิ่งสำแดงออกมา เทียบกับงานประลองชุมนุมวิจารณ์กระบี่ ถึงกับเหนือกว่าไม่ใช่แค่ขั้นสองขั้น แม้ว่าธงสุญตาจะเลิศล้ำ แต่ฝีมือของจั่วม่อก็คู่ควรต่อการทอดถอนชมเชยจริงๆการควบคุมกลุ่มปราณกระบี่ของมัน การก่อตั้งค่ายกลของมัน…แตกต่างจากกาลก่อนอย่างสิ้นเชิง!และสิ่งที่กุ่ยฟงประหลาดใจมากที่สุด คือจั่วม่อที่ดูสงบเยือกเย็นจนแทบจะเป็นอำมหิต มันยังคงจำได้ในช่วงเวลาของงานชุมชุมวิจารณ์กระบี่ จั่วม่อขวัญอ่อนเพียงใดระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น จั่วม่อที่อยู่เบื้องหน้านี้ราวกับกลับกลายเป็นคนละคนอย่างสมบูรณ์ฉางเหิงไม่กล่าวคำใด แต่ในดวงตาคล้ายเจิดจ้ากว่าเดิม ความปรารถนาในการต่อสู้พลุ่งพล่านอยู่ภายใน“จั่วม่อ ที่แท้เจ้าก็คือจั่วม่อ!” จางห่าวสีหน้าน่าเกลียดสุดทนดู สุ้มเสียงครั่นคร้ามคนตื่นตระหนกเดิมทีเข้าใจว่าเป็นลูกพลั
