วนฟั้าสำเนียงจันทร์ ทันใดนั้นต้องอุทานอย่างประหลาดใจค่ายกลวงแหวนฟั้าสำเนียงจันทร์ มัน…เหล่าศิษย์สำนักกระบี่สุญตารวมตัวกันอยู่ทางหนึ่ง ทุกคนหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด คนผู้เดียวที่ยังสงบเยือกเย็นอยู่บ้างคือกงซุนชา กระทั่งฉุนอวี๋เฉิงยังหน้าเผือดสีเล็กน้อย“คนเหล่านี้มาจากที่ใด? พวกมันกล้าตอแยสำนักกระบี่สุญตาเรา! หรือไม่กลัวสำนักจะไล่ล่าสังหารพวกมัน?” ฉุนอวี๋เฉิงสุ้มเสียงสั่นพร่ากงซุนชาแค่นเสียง “คนกลุ่มนี้แน่นอนว่าย่อมเป็นกองโจร แต่ข้าไม่รู้ว่าเป็นกลุ่มใดไล่ล่า? พวกมันจะไล่ล่าอย่างไร? หากคนเหล่านี้หลบหนีไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อยสำนักก็ไม่มีปัญญาทำอันใดได้”“พวกเราจะทำอย่างไรดี … พวกเราจะทำอย่างไรดี…” ฉูนอวี๋เฉิงว้าวุ่นใจยิ่งกงซุนชายักไหล่ แบฝั่ามือขาวสะอาดทั้งสองข้าง “ล้วนขึ้นอยู่กับศิษย์พี่แล้ว”“แต่ศิษย์พี่จั่วแค่คนเดียว…”“ไม่มีทางอื่น ยอมรับชะตากรรมของเจ้าเสียเถอะ”ห่างจากเกาะแมกไม้รกร้างออกไปสิบกว่าลี้ ท่ามกลางเมฆขาว คนกลุ่มหนึ่งก็เฝั้ามองไปยังเกาะแมกไม้รกร้างเช่นกัน“ฮ่า คราวนี้ก็มีเรื่องสนุกสนานให้ชมดูแล้ว พวกเจ้าคิดว่าผู้ใดจะได้ชัย?” บุรุษหน้าเหลืองกล่าวข้างกายมัน ด้านหนึ่งเป็นซิวเจ่อชุดดำผู้หนึ่ง ร่างกายผอมแห้งดุจท่อนฟืนแห้งดวงตามืดมน คนผู้นี้คือกุ่ยฟงจากงานประลองชุมนุมวิจารณ์กระบี่นั่นเอง ส่วนอีกด้านใบหน้าเฉยเมย ผมสั้นแข็งดุจเส้นลวด ย่อมเป็นฉางเหิงเจ้าของแหวนทองแดงที่กลางกระดูกไหปลาร้า
