ลดหดหูยิ่งจั่วม่อให้ความสำคัญกับศิษย์น้องหนึ่งในสองผู้ครอบครองปั้ายหยกผู้นี้มาก รีบปลอบโยนมันเป็นการใหญ่หลังจากวิ่งวนไปทั่วรอบหนึ่ง ก็ถึงเวลาที่จะดูดซับปราณพิภพสำหรับวันนี้เพิ่งจะปลอบโยนกงซุนชา จั่วม่อกลับจำเป็นต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่โหดร้ายรุนแรงยิ่งกว่าวันเวลาผ่านไปเชื่องช้ายิ่ง! จั่วม่อคร่ำครวญไม่สิ้นสุด รู้สึกราวกับว่าแต่ละวันผ่านไปเป็นปี“มา มา!” ผูเยาเชิดคาง แย้มยิ้มอย่างภาคภูมิ เปียมล้นมนต์เสน่ห์ของมารร้ายจั่วม่อถามคำถามเดิมที่เฝั้าถามอยู่ทุกวี่วัน “เหลืออีกกี่วัน?”“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว!” ผูเยาปลอบโยนอย่างไม่มีความจริงใจแม้แต่นิดเดียวจั่วม่อร่างกายเป็นสีทองคำเข้ม ขากางเกงถกขึ้น เท้าเปล่าฝังจมลึกลงไปในดิน เส้นใยปราณพิภพอันเบาบางแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ไหลเวียนไปรอบๆ แทรกซอนผ่านกล้ามเนื้อและกระดูกอย่างต่อเนื่องราวกับว่ามันกำลังแช่น้ำ ทั้งร่างสุขสบายอย่างบอกไม่ถูกแต่จั่วม่อไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย ร่างกายของมันเขม็งเกลียวเหมือนขดลวดเหล็ก เช่นเดียวกับความตึงเครียดอันรุนแรง บทเรียนนับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมาสอนมันมากเกินพอ เมื่อใดที่ดื่มด่ำกับภาวะสุขสบายอย่างสุดแสน การ ‘ทรมาน’ ที่ตามมา จะยิ่งยากต่อการอดทน เจ็บปวดแสนสาหัสมากกว่าเดิมความแตกต่างสุดขั้วอย่างฉับพลันสามารถกร่อนสลายผู้คน จิตสำนึกของมันแทบได้รับบาดเจ็บไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มันไม่กล้าปล่อยให้ตัว
