าไว้ แต่แรงดึงดูดนั้นรุนแรงเกินไป ปราณพิภพยังคงไหลบ่าไปยังบ่อน้ำวนนั่นไม่ขาดสายปราณพิภพทุกหยาดหยดในร่าง ถูกผูเยากวาดเอาไปสิ้นความอ่อนแอถาโถมเข้ามา แต่จั่วม่อไม่อาจหมดสติลงไปได้ เพราะความเจ็บปวดอันรุนแรง ตลอดทั้งร่างคล้ายถูกทิ่มแทงด้วยเข็มนับไม่ถ้วน กล้ามเนื้อทุกมัด กระดูกทุกชิ้นล้วนเจ็บปวดสุดทานทนจั่วม่อเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นดูดซับปราณพิภพ แล้วถูกผูเยาสูบไป ในกระบวนการทั้งหมดนี้ ร่างกายของจั่วม่อราวกับคนผู้หนึ่งหลังจากผ่านการต่อสู้อย่างยากลำบาก เพิ่งได้รับสมบัติมาครอบครองแต่ทันใดนั้นก็ถูกปล้นไปจนหมดสิ้น ต้องปั้องกันตามสัญชาตญาณและพยายามจะแย่งชิงกลับมา แต่เนื่องจากศัตรูร้ายกาจเกินไป ระหว่างการต่อสู้แย่งชิง ร่างกายของมันก็ได้รับบาดเจ็บคิดว่ามันจะต้องทนรับการบาดเจ็บเช่นนี้ทุกวัน ความเจ็บปวดที่ได้รับเป็นที่คาดคำนวณได้นี่เป็นการทรมานกันชัดๆ!เจ้าปั้ายหินที่น่าตาย! ทุกวี่วัน จั่วม่อขบกรามข่มกลั้นความเจ็บปวด ทนทุกข์ทรมานไปพลาง ก่นด่าสาปแช่งซ้ำๆ ซากๆ ไปพลาง เจ้าปั้ายหินบัดซบ!ระยะนี้ ตราบเท่าที่มีเวลาว่าง มันมักจะแล่นเข้าไปยังทะเลแห่งจิตสำนึกผลที่ได้ก็คือ นับตั้งแต่ประโยคนั้นปรากฏขึ้นในคราวก่อน ปั้ายหินสุสานก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีกเลยเพราะเชื่อฟังประโยคนั้น จั่วม่อผู้เชื่อมั่นในหลุมฝังศพอย่างสุดจิตสุดใจ ในที่สุดค่อยบังเกิดปฏิกิริยาตอบสนอง บัดนี้เดือดดาลยิ่ง ข้าไว้ใจคนผิด!ไม่ถูกต้อง ข้าไว้ใ
