ไกลกันสุดกู่ ไหนจะจิงสือมากมายที่ข้าสัญญาว่าจะไม่แตะต้องอีก เจ้าไฉนไม่ยอมตกลง?”จั่วม่อยิ้มหยัน “มหาหัตถ์พันใบกับหัตถ์พันใบน้อย ข้าไม่ทราบว่ามีพลังมากเท่าใดด้วยซ้ำ แต่สำหรับพลังของร่างภูผาข้าได้สัมผัสด้วยตัวเองมาแล้ว นี่เป็นทางเลือกที่ง่ายดายมาก”ผูเยาพอฟัง ถึงกับพูดไม่ออก มันหลงลืมไปว่าจั่วม่อผ่านการใช้งานจริงมาแล้ว แต่สำหรับอสูรฟั้าที่มีชีวิตอยู่มาหลายพันปีเช่นมัน ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้นับเป็นอะไรได้? มันขบคิดหาวิธีแก้ไขได้ทันที “เรื่องนี้ง่ายดายมาก มหาหัตถ์พันใบแบ่งออกเป็นเจ็ดบท เจ้าสามารถฝึกปรือได้บทเดียว ส่วนหัตถ์พันใบน้อยเจ้าสามารถฝึกปรือได้สามกระบวนท่าข้าจะให้เจ้าชมดูมหาหัตถ์พันใบน้อยครึ่งบท และสอนเจ้าฝึกหัตถ์พันใบน้อยหนึ่งกระบวนท่า โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย”“แน่นอนว่าไม่มีค่าใช้จ่าย ทั้งยังไม่มีเงื่อนไขเพิ่มเติม” ผูเยารีบสัญญา“ตกลง เช่นนั้นลองส่งมาชมดู” จั่วม่อกล่าวอย่างไม่แยแสสนใจ ในใจมันลอบตัดสินใจแล้ว คราวนี้มันจะต้องเอารัดเอาเปรียบผูเยาให้จงได้ ในเมื่อไม่เสียค่าใช้จ่ายอันใด ก็เรียนรู้มหาหัตถ์พันใบครึ่งบทกับหัตถ์พันใบน้อยหนึ่งกระบวนท่าเสียก่อน จากนั้นมันจะบอกผูเยาว่ายังคงไม่ตกลง ฮ่า!นึกถึงว่าผูเยาจะต้องขุ่นแค้นจนกระอักเลือด ในใจมันสุขสราญเบิกบานใจยิ่งผูเยาไม่สิ้นเปลืองถ้อยคำ โยนมหาหัตถ์พันใบครึ่งบทมาให้ทันทีจั่วม่อย่อมไม่ปฏิเสธให้โง่ ในใจยังเพ้อฝันถึงฉากผูเยาขุ่นแค้นจนกระอักเลือด เ
