ของจระเข้หนามคราม กระชากลงอย่างรุนแรง มือขวาประกบเป็นดาบ ฟันใส่กลางศีรษะจระเข้หนามครามเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเปรี้ยง!ฝั่ามือสีทองประหนึ่งดาบอันคมกล้าเล่มหนึ่ง ทว่าสุ้มเสียงยามฟันใส่ศีรษะของจระเข้หนามครามกลับไม่ใช่เสียงดาบตัดเนื้อ แต่คล้ายถูกค้อนหนักหมื่นจินหวดใส่อย่างดุดันอำมหิต! ผิวหนังหนาดุจเกราะของจระเข้หนามครามที่ดาบกระบี่ยากระคาย ไม่มีร่องรอยฉีกขาด แต่สามารถเห็นเลือดเนื้อใต้ผิวหนังจระเข้สั่นพลิ้วเป็นระลอกคลื่น ดุจหนังกลองถูกตีจระเข้หนามครามดวงตาเบิกกว้างอย่างกะทันหัน จากนั้นเหลือกค้าง ร่างยาวเหยียดดุจโคลนเหลวกองหนึ่ง ทรุดอ่อนยวบลงกองบนพื้น ไม่ไหวติงอีกเลยจั่วม่อเหวี่ยงร่างของจระเข้หนามครามไปด้านหนึ่งอย่างไม่แยแส ไม่แม้แต่เหลือบตามองสักแวบ มันหลับตาลง ค่อยๆ ระลึกถึง ดื่มด่ำความรู้สึกแปลกใหม่และอัศจรรย์พันลึกของร่างกายนี้อย่างช้าๆร่างกายของมันเหมือนภูเขา เชื่อมต่อกับพื้นพิภพ พลังอันหนักหน่วงไหลผ่านจากพื้นดินเข้าไปในร่างกาย มันรู้สึกว่าทุกข้อต่อในร่าง อัดแน่นไปด้วยพลัง…จั่วม่อลิ้มรสสภาวะนี้อย่างแช่มช้า แต่ในไม่ช้า ความรู้สึกของการเชื่อมต่อกับโลกค่อยๆ จางหายไปจากร่างกายของมันจนกระทั่งความรู้สึกนี้หายไปอย่างสมบูรณ์ มันค่อยลืมตาขึ้น ในใจเต็มไปด้วยความโหยหา ความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยพลังอันเข้มแข็ง เป็นที่น่าจดจำจริงๆ พลิกฝั่ามือขึ้นมาดู รอยสักรูปภูเขาเลือนรางไปจนแทบจะมองไม่เห็นร่องรอย
