ช่แล้ว ศิษย์พี่ไฉนไม่ใช้ค่ายกลใหญ่?”“เหลวไหล! ศิษย์พี่ยังจำเป็นต้องใช้ค่ายกลด้วยหรือ?”ทุกคนแข่งกันกล่าววาจา ไม่สามารถปกปิดความตื่นเต้นเร้าใจบนใบหน้าได้ฉุนอวี๋เฉิงกับกงซุนชาค่อนข้างสนิทสนมกลมเกลียว มันเห็นกงซุนชามีสีหน้าพรั่นพรึง อดถามไม่ได้ “เจ้าพบเห็นสิ่งใดกันแน่?” เห็นสีหน้าไม่ดีของกงซุนชา มันก็ทราบว่าสหายผู้นี้ไม่ได้ตื่นเต้นที่ศิษย์พี่สังหารจระเข้หนามครามได้“โหดเหี้ยมเกินไป!” กงซุนชาน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาทอแววคลั่งไคล้ “ฮ่าฮ่า รู้หรือไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างภายในร่างของเจ้าจระเข้นี้ ทั้งกระดูก กล้ามเนื้อ รวมทั้งอวัยวะภายในทั้งมวล ล้วนถูกทำลายปั่นปีไม่เหลือชิ้นดี!”ฉุนอวี๋เฉิงสะดุ้งเฮือก “เป็นไปไม่ได้!”มองไปยังผิวหนังชั้นนอกของจระเข้หนามครามที่ยังคงรูปเดิม มันไม่สามารถจินตนาการได้จริงๆ ว่าภายในร่างกายของจระเข้หนามครามถูกบดสลายอย่างสมบูรณ์จระเข้หนามครามเป็นสัตว์ร้ายระดับสี่…กงซุนชาโคลงศีรษะ ออกความเห็นว่า “แต่น่าเสียดายจระเข้หนามครามตัวนี้จริงๆสามารถใช้งานได้เฉพาะ ฟัน หนัง ดวงตา แล้วก็หนามสีครามบนหลังนั่นเท่านั้น อวัยวะภายในของจระเข้หนามคราม ที่จริงมีค่าไม่น้อยเลย…”ฉุนอวี๋เฉิงกลับไม่ได้ยินว่ากงซุนชากล่าวว่าอะไร ความคิดของมันกำลังฟุั้งซ่านวุ่นวายฉุนอวี๋เฉิงพลันรู้สึกว่าศิษย์พี่ที่มักทำตัวไม่โดดเด่นผู้นี้ ที่แท้เต็มไปด้วยความลึกลับไม่อาจหยั่งวัดคำนวณได้ มันไม่มีความรู้เรื่องค่ายกล แต่เคย
