“เรื่องอันใด?” จั่วม่อขบกรามแน่น เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันกำลังยับยั้งพลังปราณอันดุดันที่แล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างสุดความสามารถบัดซบ!พลังปราณของมันประดุจสัตว์ร้ายที่ถูกจับกุมคุมขัง ดิ้นรนอย่างคลุ้มคลั่ง กระแทกปะทะอย่างเกรี้ยวกราด พยายามทำลายเส้นชีพจรปราณที่กักขังมันไว้แต่ใบหน้าผีดิบของจั่วม่อไม่ได้แสดงสภาพอันเลวร้ายของมันออกมาแม้แต่น้อย“มีจระเข้หนามครามพุ่งขึ้นมาจากน้ำอย่างกะทันหัน! มันทำร้ายศิษย์พี่ผู้หนึ่ง…”ศิษย์ผู้นี้สีหน้าตื่นตระหนกสุดระงับ แต่ยังเล่าความได้ค่อนข้างชัดเจน“ไป!” จั่วม่อเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาหนึ่งคำมันเพียงก้าวออกไปก้าวหนึ่ง พลังปราณในร่างก็สั่นสะเทือน จั่วม่อส่ายโงนเงน พลังปราณอันผันผวนปรวนแปรทำให้ร่างมันสะท้านขึ้นไม่หยุดยั้ง ไม่สนใจเสียงหัวร่อเยาะของผูเยาในทะเลแห่งจิตสำนึก มันรีบโคจรวัชรสูตรน้อยในบัดดลเผยเหยียนหรานกับพวกคงคาดคิดไปไม่ถึง พวกมันตั้งใจจะสะกดวัชรสูตรน้อยเอาไว้ แต่หาทราบไม่ว่าวัชรสูตรน้อยที่จั่วม่อฝึกปรือนั้นไม่ใช่สิ่งปกติทั่วไป ไม่เพียงไม่ถูกระงับยับยั้ง แต่กลับกลายเป็นรุดหน้าก้าวไกลอย่างรวดเร็ว เจตจำนงกระบี่เล็กละเอียดภายในค่ายกลเจตจำนงกระบี่เป็นดุจวงล้อเจียระไน คอยขัดเกลาร่างกายของจั่วม่ออย่างต่อเนื่องตลอดครึ่งปีเป็นเหตุให้วัชรสูตรน้อยได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรง โคจรด้วยตัวเองตามธรรมชาติ กลายเป็นว่าในระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา จั่วม่ออยู่ห่างจ
