ากวัชรสูตรน้อยขั้นที่ห้าอีกเพียงก้าวเดียวโคจรวัชรสูตรน้อยอย่างเงียบเชียบ จั่วม่อพลันพบว่าความรู้สึกของอันตรายในร่างกายลดลงเป็นอย่างมาก ค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอกทั้งร่างมันเปลี่ยนเป็นสีทองเข้ม พลังสภาวะอันยิ่งใหญ่ดุดันเผยออกมาเองตามธรรมชาติในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาสีหน้ากลายเป็นเดือดดาลในบัดดล ดวงตาสีเลือดสาดประกายวาวจ้า จ้องปั้ายหินสุสานตาเขม็ง สุ้มเสียงเย็นชาลอยออกมาจากมุมปาก “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะคว้าไปต่อหน้าต่อตาหน้าอีกหน อย่างไรก็ตาม…”จั่วม่อกัดฟัน เร่งฝีเท้าติดตามศิษย์น้องที่มาส่งข่าวไปเพียงไม่นาน จั่วม่อก็มองเห็นจระเข้หนามครามตัวปัญหาจากระยะไกล เจ้าสัตว์ร้ายนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้านอยู่บนชายหาด ราวกับสถานที่นั้นมีแต่ตัวมันเพียงผู้เดียวไม่แยแสสนใจเหล่าศิษย์สำนักสุญตาที่อยู่รอบๆ แต่ในขณะที่จั่วม่อปรากฎตัวขึ้น สัตว์ร้ายก็เงยหน้า เปิดตามองตรงมาสายตาของจระเข้หนามครามประดุจเข็มเย็นอันแหลมคม ปราศจากร่องรอยความอบอุ่นแม้แต่น้อย น้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปากที่เต็มไปด้วยกลุ่มฟันหนาแน่น ทั้งร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำเป็นมันเงาดุจเกราะ เพียงมองปราดเดียวก็ทราบว่ากระบี่บินยากจะทำร้ายมัน บนสันหลังเป็นหนามแหลมสีครามหยาบหนาเท่ากำมือของทารก งอกเรียงรายเป็นแผง หนามเหล่านี้เป็นวัตถุดิบหลักชั้นเยี่ยมในการหลอมสร้างกระบี่บิน ทั้งยังเป็นอาวุธคู่กายของเจ้าจระเข้อีกด้วยจระเข้หนามครามทุกชิ้นส่วนในร่างไม่ต่างอั
