ะเข้หนามครามไว้ได้อย่างฉิวเฉียดจั่วม่อสามารถเห็นลูกกระเดือกสีเลือดภายในปากกว้างของจระเข้หนามครามได้อย่างชัดเจน เห็นกระทั่งเศษเลือดเนื้อที่หลงเหลืออยู่ในปาก กลิ่นคาวคลุ้งโถมท่วมใบหน้า ทันใดนั้นมันรู้สึกร่างตึงวูบ สายตาพร่าเลือน ถูกกระชากเหวี่ยงไปไกลสิบกว่าจั้งกระแทกต้นไม้ ร่วงฟาดลงบนพื้นดุจถุงทรายเก่าๆ ใบหนึ่งจั่วม่อทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืนในบัดดล ภายใต้พลังคงกระพันของวัชรสูตรน้อย มันไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดมันถลึงตาโปนโต จ้องมองจระเข้หนามครามเขม็งนิ่งพลังปราณที่คลุ้มคลั่งอยู่ในร่างส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของจั่วม่อ มันคล้ายสัตว์ร้ายพิโรธตัวหนึ่ง ความคิดทั้งหมดทิ้งไว้เบื้องหลัง ในสายตามีเพียงจระเข้หนามครามเท่านั้น!ในหัวมีเพียงความคิดเดียว สับมัน!จระเข้หนามน้ำเงินสะบัดหัวเร่าๆ พุ่งเข้าปะทะสองครั้งกลับไม่เกิดผลอันใด มันวิงเวียนอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม การกระทำของจั่วม่อกระตุ้นโทสะของมันอีกครั้ง!เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวกระจ้อย หาญกล้าท้าท้ายตนเชียวหรือ!เห็นจระเข้หนามครามโถมเข้ามาอีกครั้ง จั่วม่อขบกรามแน่น ดวงตามืดมนเย็นชามันย่ำเท้าเป็นจังหวะจะโคนอันพิสดารทีละก้าว สองมือกุมกระบี่ลากไปด้านข้าง เร่งความเร็วขึ้นในพริบตาหนึ่งเงาร่างสีดำมหึมา หนึ่งเงาร่างสีทองเล็กจ้อย ราวกับดาวตกสองดวง พุ่งเข้าชนกันอย่างหักโหม!ตูม!เสียงระเบิดดังสนั่นลั่นโลกดุจสายฟั้ากระหน่ำฟาด เงาหนึ่งดำหนึ่งทองกระเด็นแยกออกจากกัน ปลิวลิ่วไป
