รอะเปือน แหงนหน้ากู่ก้อง จากนั้นพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง!เห็นจระเข้หนามครามคำรามอย่างเกรี้ยวกราดไม่ขาดหู แม้จะต่อสู้อย่างดุเดือดเลือดพล่านถึงเพียงนี้ ยังไม่มีทีท่าเหนื่อยอ่อนแม้แต่น้อยพลังอันร้ายกาจของจระเข้หนามครามทำให้ทุกคนหวาดกลัวจนตัวสั่น หากพวกมันเผชิญหน้ากับเจ้าวายร้ายนี้เข้า… แต่จะอย่างไรความรู้สึกนี้ไม่มีผู้ใดประหลาดใจ ก็มันเป็นถึงจระเข้หนามครามที่กระเดื่องดังนั่น!แต่ศิษย์พี่…ศิษย์พี่ของพวกมันกลับแข็งแกร่งถึงปานนี้…นี่พวกมันใช่กำลังฝันอยู่หรือไม่?โชคดีที่จำนวนบาดแผลบนร่างจระเข้หนามครามที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ช่วยเตือนสติพวกมัน ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนทุกครั้งที่กระบี่ของศิษย์พี่ฟาดฟันใส่จระเข้หนามคราม แรงกระแทกของพลังปราณที่กวาดออกมา เพียงพอจะทำให้พวกมันสะดุ้งสุดตัว ในใจประหวั่นลนลานเกินระงับยับยั้ง!“ศิษย์พี่อยู่ในด่านจู้จีจริงๆ หรือ?” ฉุนอวี๋เฉิงรำพึงเบาๆยืนอยู่ข้างมันเป็นกงซุนชา ใบหน้าสะอาดสะอ้านดุจบัณฑิตหนุ่มของกงซุนซาดูตื่นเต้นเร้าใจอย่างแปลกประหลาด “ดูไม่คล้ายจริงๆ นั่นละ เจ้ารู้หรือไม่ ศิษย์พี่กับจระเข้หนามครามปะทะกันเช่นนี้ยี่สิบสองครั้งแล้ว! พลังปราณของชนชั้นจู้จีไม่อาจยืดหยัดได้ยาวนานถึงเพียงนี้อย่างแน่นอน” จากนั้นอดกล่าวชื่นชมไม่ได้ “ความปั่าเถื่อนรุนแรงอันงดงามกระไรเช่นนี้ อ๊า! ช่างชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มมึนเมาเสียจริง!”ปะทะอย่างหักโห
