ายค่ายกลในบ่อน้ำที่กลับกลายเป็นจางลงเมื่อลำแสงชุดสุดท้ายฝังเข้าไปในผนังบ่อ ผนังบ่อน้ำกลายเป็นโปร่งใสประหนี่งสร้างด้วยผลึกแก้ว ลวดลายค่ายกลบนผนังเลือนหายไปอย่างสิ้นเชิงจั่วม่อหอบหายใจ เงยหน้าขึ้นถามว่า “เจ้ามีสัตว์ปราณอันใดติดตัวมาบ้าง?”ฉุนอวี๋เฉิงชะงักงัน จากนั้นรีบตอบว่า “การเดินทางยาวนานเกินไป ยากที่จะนำสัตว์ปราณขนาดใหญ่ติดมาด้วย ทั้งหมดที่ข้านำมาล้วนเป็นสัตว์ปราณขนาดเล็ก อย่างเช่นผีเสื้อปราณ”“อ้อ ผีเสื้อปราณงั้นรึ? ประเสริฐ ขายให้แก่ข้าสักหน่อย” จั่วม่อกล่าวฉุนอวี๋เฉิงกล่าว “ผีเสื้อปราณไม่ได้มีราคาค่างวดเท่าใด ศิษย์พี่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจศิษย์พี่ต้องการมากเท่าใด? แล้วต้องการผีเสื้อปราณชนิดใด?”“ชนิดใด?” จั่วม่ออึ้งไปวูบหนึ่ง จากนั้นย้อนถาม “ผีเสื้อปราณมีหลายชนิดหรือ?”ฉุนอวี๋เฉิงหัวร่อไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก แต่ย่อมไม่กล้าเปิดเผยทางสีหน้า อธิบายว่า“เท่าที่ผู้น้องทราบมีอยู่ราวๆ สองหมื่นชนิด แต่ข้ามีไข่ผีเสื้ออยู่ประมาณหนึ่งร้อยชนิดพวกมันล้วนเป็นสายพันธุ์ธรรมดาที่พบได้ทั่วไปเท่านั้น” มันคาดเดาว่าศิษย์พี่บังเกิดความสนใจในการเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณ แต่ก็เป็นเช่นที่มันกล่าว ไข่ผีเสื้อปราณที่มันมีไม่ได้มีราคาค่างวดเท่าใด ต่อให้ยกให้แก่ศิษย์พี่ไปทั้งหมด มันยังไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าแม้แต่น้อยจั่วม่อเริ่มสนอกสนใจ “อ้อ ที่แท้มีเรื่องให้เรียนรู้มากมายปานนี้ ศิษย์น้องฉุนอวี๋โปรดชี้แนะสักท่าสองท่าเถอะ”“ศิษ
